ิ่งกว่าเดิม หากไม่ทิ่มแทงทำให้เขาต้องจุกอกจนตาเหลือกแล้ว นางจะไม่มีวันยอมเลิกราเป็นอันขาด
เพลิงโทสะภายในใจของเมิ่งหนานอี้ยิ่งลุกโชนรุนแรงมากกว่าเดิม กวนจื่ออี้ผู้นี้คิดจะเหยียดหยามนางให้จนตรอกไร้ที่ยืนจึงจะยอมรามือกระมัง?!
นาง-เมิ่งหนานอี้ เป็นถึงว่าที่พระชายาแห่งองรัชทายาท เคยได้รับความคับแค้นเช่นนี้เสียที่ไหนกันเล่า?
ถูกจ้าวหังคุณชายเสเพลไร้สมองผู้นั้นตามตื๊อมิยอมเลิกราก็ช่างเถิด อย่างไรเสียก็เป็นเพราะตัวนางนั้นมากด้วยเสน่ห์ล้นเหลือ การจะมีบุรุษมิรู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำหมายปองสักหลายคน ย่อมนับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
แต่สำหรับคนอย่างกวนจื่ออี้ บุรุษเจ้าสำราญเสเพลผู้นี้ เพียงแค่นางต้องปรายตามอง ก็รู้สึกว่าสายตาทั้งสองต้องแปดเปื้อนแล้ว แต่เขากลับยังกล้าพ่นวาจาเหน็บแนมนางครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้นางต้องอับอายต่อหน้าผู้คนไม่จบไม่สิ้น!
ลำคอของนางพลันตีบตัน น้ำตาเอ่อคลออยู่กลางเบ้า นางก้มศีรษะลง ท่าทางของนางราวกับสะใภ้ตัวน้อยที่ภายในอกอัดแน่นด้วยความคับข้องใจ แม้โกรธก็มิกล้าเอ่ย อยากโต้แย้งก็ยังมิกล้าปริปากแม้เพียงนิด
นางลอบคิดคำนวณภายในใจอย่างรวดเร็ว นางเสแสร้งแสดงท่าทางน่าสงสารจับใจถึงเพียงนี้แล้ว ต่อให้เป็นบุรุษธรรมดาผู้หนึ่ง ก็ควรบังเกิดความเวทนาต้องการทะนุถนอมบุปผาบ้าง คงไม่คิดก
