ดดันเอาเป็นเอาตายกับนางแล้วกระมัง?
ทว่า ปฏิกิริยาของกวนจื่ออี้กลับประหนึ่งตบหน้านางฉาดใหญ่อีกครา!
เขาไม่เพียงมิเผยความสงสารหรือรู้สึกผิดออกมาสักนิด กลับยิ่งขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกคลางแคลงใจบนใบหน้าหล่อเหลายังล้ำลึกกว่าเดิม
“เจ้า… ใช่เมิ่งซีโจวตัวจริงรึ?”
เมิ่งหนานอี้รู้สึกราวกับถูกอสนีบาตสายหนึ่งฟาดลงกลางศรีษะ!
ความเศร้าโศกและความเดือดดาลเมื่อครู่พลันถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา ก่อนจะถูกความหวาดกลัวประหนึ่งหายนะถล่มทับเข้ามาแทนที่จนสิ้น นางตกใจจนลมหายใจสะดุดหายไปครึ่งจังหวะ!
เดิมทีนางก้มหน้าเพื่อปาดเช็ดน้ำตา ทว่าบัดนี้ เมื่อก้มศีรษะลงแล้ว กลับหวังปิดบังแววตาตื่นตระหนกของตนเอาไว้แทน
นางจ้องเขม็งไปทางมือของตนที่กำชายกระโปรงไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว โลหิตในกายคล้ายแข็งตัวไปหมดแล้ว
เมิ่งหนานอี้เพิ่งจะตระหนักขึ้นในยามนี้เองว่า วันคืนที่ล่วงเลยผ่านมาของตน ดูเหมือนชีวิตจะราบรื่นเกินไปจริงๆ
มีมารดาอย่างฮูหยินเมิ่งคอยอยู่หนุนหลัง ช่วยปัดเป่าทุกอุปสรรครอบกายให้นางจนสิ้น นางย่อมต้องเคยชินกับการได้รับการปกป้อง ถึงขั้นที่ว่าเรื่องใหญ่โตสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอย่างการสวมรอย ‘ชะตาหงส์’ นั้น ในสายตาของนางกลับเห็นเพียงว่า แค่วางท่าให้สุขุมสำรวมขึ้นอีกสักหน่อย ก็นับว่าแสดงเป็นเมิ่งซีโจวได้เหมือนแล้ว
นางหารู
