ชื่อมต่อติดกันเป็นเส้นยาวเส้นเดียวนั่นแล้ว ขนคิ้วยังยาวตวัดสูง ประหนึ่งหนอนบุ้งสีดำอัปลักษณ์งุ่มง่ามตัวหนึ่งแปะอยู่แทนคิ้วเสียมากกว่า ทั้งยังคล้ายเกาะแน่นอยู่เหนือหน้าผากเกลี้ยงเกลาของนางอีกด้วย!
เมิ่งหนานอี้คล้ายได้ยินเสียงระเบิดตูมอยู่ในหัว!
ฟ้าดินหมุนคว้าง เบื้องหน้ามืดดำสนิท สองหูมีแต่เสียงอื้ออึงดังหึ่งไม่หยุด!
ชุนเถา!
ในหัวของนางหลงเหลือเพียงชื่อนี้ที่ดังกู่ก้องบ้าคลั่งอยู่!
นางพลันหันขวับไปมองสาวใช้ที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ด้านข้าง
นังบ่าวโง่นี่! เมื่อเช้ามันแอบดื่มสุราเข้าไปทั้งไหหรืออย่างไร?! หรือว่าถูกภูตผีปีศาจล่อลวงจนสิ้นสติไปแล้วกระมัง?! หรือว่า… น้องสาวแสนดีของนาง-เมิ่งซีโจว ได้ลอบวางสายลับไว้ในเรือนของนาง จงใจทำให้นางต้องอับอายขายหน้าเหมือนเช่นวันนี้?!
ชุนเถาตกใจจนเหงื่อเย็นไหลซึมไม่หยุด รีบคุกเข่าลงทันที “คุณหนูโปรดอภัย! บ่าว… บ่าว…”
เมิ่งหนานอี้เห็นท่าทางโง่งมของชุนเถาที่อ้ำๆอึ้งๆ เนื้อตัวครึ่งท่อนสั่นเทาไม่หยุด แต่ก็ยังพูดไม่ออกสักประโยค ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเดือดดาล สุดท้ายจำต้องหันหน้ากลับมา ไม่เห็นก็ไม่รู้สึกรำคาญตา ไว้กลับเรือนก่อนเถิด นางจะต้องลงโทษบ่าวชั่วนี้ให้สาสม!
เรื่องเหลวไหลอัปยศที่ถาโถมเข้าใส่ระลอกแล้วระลอกเล่า ในที่สุดก็ซัดทำลายสติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายข
