ันเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะอีกคราหนึ่ง และยามนี้เขาก็ได้ถลำลึกลงไปเสียยิ่งกว่าเดิมแล้ว!
รักแท้นั้น ก็คือการตกหลุมรักคนผู้เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วน ตกหลุมรักในทุกคราที่ได้มอง!
เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น เอ่ยปากด้วยความหลงใหลเลื่อนลอยว่า
“แม่นางเมิ่ง ข้าหลงรักเจ้ามานานแล้ว! เราทั้งสองนับว่าเหมาะสมคู่ควรกันราวกิ่งทองใบหยก มิว่าจะเป็นฐานะหรือชาติตระกูล ข้าต้องการจะตบแต่งเจ้าเป็นภรรยา! เจ้ายินดีจะออกเรือนกับข้า—จ้าวหังผู้นี้หรือไม่?”
…ยินดีกับผีอันใดเล่า!!
เมิ่งหนานอี้เห็นดวงดาวสีทองพร่างพรายเต็มสองตา จ้าวหังผู้นี้ช่างเป็นวิญญาณร้ายคอยตามหลอกหลอนนางไม่เลิกราเสียจริง!
เมื่อสองวันก่อนบนท้องถนน ก็ราวกับสุนัขบ้าตัวหนึ่งที่สะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด วิ่งไล่กัดนางไม่ยอมปล่อย วันนี้ถึงกับตามมาถึงในจวนแล้วรึ?!
พวกเศษสวะที่มิรู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนี้ ไยจึงไม่รู้จักปัสสาวะส่องเงาตนดูเสียบ้าง จะได้รู้ว่าตนนั้นเป็นตัวอะไรกันแน่!
นาง-เมิ่งหนานอี้ คือว่าที่พระชายาแห่งองค์รัชทายาทที่สำนักโหรหลวงเป็นผู้ทำนายรับรอง และเรื่องนี้ก็ได้ตอกตะปูลงกระดานแน่นหนาแล้ว! นางคือว่าที่มารดาแห่งแผ่นดินนี้ในภายภาคหน้า! ส่วนจ้าวหังผู้นั้น เป็นเพียงทายาทเสเพลรุ่นสอง ที่อาศัยบารมีบรรพชนได้กินอยู่รอวันตายเท่านั้น
