สบการณ์ได้อย่างไร ?แม้ว่าหยูเฟิงหยานจะใช้คำพูดในตอนแรกมาปลอบไป๋หยุนเทียน แต่มันก็เหมือนกับเป็นการโกหกเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ เพราะนางเองก็ไม่เชื่อว่าเจี้ยนเฉินจะมีชีวิตรอดกลับมาได้แต่ตอนนี้ คนที่หายไปก็กลับมาแล้วตอนนี้ นี่ทำให้หยูเฟิงหยานรู้สึกราวกับว่านางกำลังฝันไป สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้มันไม่ใช่ความจริงเจี้ยนเฉินน้ำตานองหน้า ขณะที่เขาเดินไปหาไป๋หยุนเทียนอย่างช้า ๆ และรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นใบหน้าของแม่ที่ซีดขาว ท่านแม่ ! ลูกของท่านกลับมาแล้ว เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบหน้าไป๋หยุนเทียนเข้าไปกอดเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็วพร้อมกับน้ำตาที่เต็มใบหน้าของนางแทนความรู้สึกต่าง ๆ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เซียงเอ๋อ เซียงเอ๋อ ! ลูกข้าในที่สุดก็กลับบ้านแล้ว ! แม่คิดถึงเจ้ามาก คิดถึงเจ้ามากจริง ๆ !ท่านแม่ ข้าขอโทษ เป็นลูกเองที่อกตัญญู เจี้ยนเฉินกอดแม่ของเขา ขณะที่ทั่งคู่ยังคงหลั่งน้ำตาแห่งความปิติยินดีนายน้อยสี่กลับมาแล้ว เขากลับมาแล้วจริง ๆ !ข้าไม่คิดเลยว่านายน้อยสี่ยังคงมีชีวิตอยู่ พวกเราทุกคนต่างก็คิดว่าท่านได้ประสบปัญหา !ภายในลานบ้าน ทหารจำนวนมากที่รู้ข่างเกี่ยวกับเจี้ยนเฉินก็เริ่มมารวมตัวกัน ในขณะที่ทหารที่ไม่รู้จักเขาก็เริ่มพูดคุยกันอย่างประหลาดใจในที่สุดหยูเฟิงหยานก็สลัดความเข้าใจผิดออกไปและมองดูทั้งสองอย่างมีความสุขเต็มหัวใจและพูดว่า เซียงเทียน เจ้ากลับมาได้อย่างปลอดภัย ป้
