วามสัมพันธ์ที่ดีกับคนของนิกายเก้าสวรรค์ รีบให้พวกเขาออกไปโดยเร็ว อย่ามขวาง” น้ำเสียงของหานคังผิงดังขึ้นในใจของหานเสียวเสี่ยว
‘เคร้ง!’ หานเสียวเสี่ยวทำถ้วยชาหล่นแตกโดยไม่ตั้งใจทันที
เหมียวจื่ออั๋งน่าจะเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเฝ่ยไป๋ลู่เรียกอสนีบาตได้ ขณะที่เฝ้าดูฝูงชนดำทะมึนและน่ากลัว หนังศีรษะเขาก็ชาหนึบ
หากเฝ่ยไป๋ลู่โกรธจริง ๆ แล้วเกิดฟ้าร้องฟ้าฝ่ารุนแรงฟาดตรงลงมา คนกลุ่มนี้รวมถึงตัวเขาคงถูกฟาดจนตาย เขาหลบซ้ายหลบขวา ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาถึงตัวเฝ่ยไป๋ลู่ “หัวหน้า ภูเขาด้านหลังวัดเต๋าเทียนฮั่นมีทางเดินอยู่ คุณใช้เส้นทางนั้นออกไปได้นะ”
“ออกไปเหรอ? เห็นฉันเป็นคนกลัวปัญหาหรือไง?” เฝ่ยไป๋ลู่หลับตาลงแล้วลูบงูน้อยบนข้อมือ บนตัวมีพลังอันแข็งแกร่งและมั่นคงราวกับภูเขา ทำให้ผู้คนไม่สามารถมองข้ามได้
เหมียวจื่ออั๋งดูเมฆดำทะมึนที่เคลื่อนตัวมาจากทุกทิศทาง โดยมีเฝ่ยไป๋ลู่เป็นจุดศูนย์กลาง ในใจเขาก็หวาดหวั่น หลั่งเหงื่อเย็นเยียบแทนคนเหล่านี้แล้ว
หัวหน้า คุณไม่ใช่คนที่กลัวปัญหา แต่ฉันกลัวว่าคนเหล่านี้จะถูกฟ้าผ่าตาย ผู้ฝึกยุทธ์ของเมืองเจียงที่มีพรสวรรค์ทั้งหมดจะถูกทำลาย! ถึงตอนนั้นแหละมันจะปลุกเร้าให้ผู้คนโกรธเคืองของจริง
อย่างไรก็ตามบรรดาคนที่อิจฉาริษยาและปรารถนาจะได้ครอบครองสมบัติหายากนี้ไม่ได้รู้ถึงความกังวลของเหมียวจื่ออั๋ง พวกเขาต่างพยายามแย่งตราประทับในมือเฝ่ยไป๋ลู่สุดกำลัง “รีบส่งสมบัติหายากนั่นมา!”
“
