แกร่ง วันนี้ก็จะไม่เกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้น พวกเขากำลังรอดูว่าคนรุ่นหลังจากตระกูลใดจะแย่งชิงตราประทับไปได้ หากมีคนของตระกูลตัวเองแย่งชิงไปได้ ย่อมต้องวางแผนกันให้รอบคอบ…
บัดนี้จิ้งจอกเก้าหางได้ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาจึงต้องออกมายุติเรื่องพิลึกพิลั่นนี้
เมื่อนึกถึงความลำเอียงที่จิ้งจอกเก้าหางเคยมีต่อเฝ่ยไป๋ลู่ก่อนหน้านี้ หานคังผิงจึงยอมละทิ้งศักดิ์ศรี และเริ่มพูดโกหกโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “ท่านเซียน เดิมทีตราประทับนี้เป็นของตระกูลหาน แต่ผู้ใต้บังคับบัญชากลับทำงานผิดพลาด เอาตราประทับศักดิ์สิทธิ์มาเป็นของรางวัลทั่วไปอย่างไม่เหมาะสม”
เขามองไปทางเฝ่ยไป๋ลู่ สายตามีแรงกดดันอันหนักอึ้งสะท้อนอยู่ราง ๆ “ยังไงก็ขอให้สหายน้อยเฝ่ยคืนทรัพย์สินให้เจ้าของเดิมด้วย แน่นอนว่าตระกูลหานไม่มีทางเอาเปรียบเธอ และจะมีการชดเชยอย่างอื่นให้เธอแทน”
‘ช่างไร้ซึ่งศักดิ์ศรีจริง ๆ’ เฝ่ยไป๋ลู่ส่งเสียงหัวเราะเยาะ “ถ้าฉันจำไม่ผิด รางวัลในการเข้าร่วมการแข่งขันก็มีตราประทับนี้ด้วย ดังนั้นหัวหน้าตระกูลหานอยากจะบอกฉันว่า พวกคุณตระกูลหานทำงานผิดพลาดถึงสองครั้งติด ๆ กัน แล้วยังเป็นการทำผิดพลาดแบบเดิมที่ปฏิบัติต่อตราประทับศักดิ์สิทธิ์ราวกับเป็นขยะอย่างนั้นหรือคะ? นั่นทำให้ฉันสงสัยมาตรฐานของตระกูลหานจริง ๆ”
เส้นเลือดบนหน้าผากหานคังผิงปูดขึ้น ฝ่ามือใหญ่ของเขาเกือบจะหักมุมโต๊ะไม้ที่หนาและหนักแล้ว แต่ยังคงต้องกัดฟัน พูดต่อ “การแ
