เข้ากับชายกระโปรงของตน รองเท้าลายปักพื้นสูงข้างซ้ายก็ดันไปเตะเข้ากับธรณีประตูอย่างจัง ไม่เบี่ยงซ้าย ไม่เฉียงขวา เตะตรงเป้าเข้าที่ไม้แข็งจนเกิดเสียงดังกึกก้องพอดิบพอดี!
“ปัง!”
เสียงทึบหนักดังขึ้นคราหนึ่ง พลันดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องให้หันมามองในชั่วพริบตา
“แม่นางเมิ่ง!”
จ้าวหังที่ล้มกองอยู่กับพื้น ดวงตาพลันเปล่งประกายสว่างวาบด้วยความตกใจ ประหนึ่งคนจมน้ำที่บังเอิญคว้าขอนไม้ไว้ได้ เขาตะเกียกตะกายหมายจะลุกขึ้นมา
กวนจื่ออี้เองก็หยุดการเช็ดมือทันใด ดวงตาดอกท้อหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเรียกเสียงสูงว่า
“ซีโจว”
ใบหน้าของเมิ่งหนานอี้ร้อนผ่าวขึ้นทันใด นางแทบอยากจะให้พื้นใต้ฝ่าเท้าแยกออกเป็นร่อง เพื่อที่นางจะได้มุดหนีลงไปเสียเดี๋ยวนั้น
คราวนี้นางไม่อาจหนีไปไหนได้เสียแล้ว!
ได้แต่ยกเท้าก้าวข้ามธรณีประตูไปอย่างยอมจำนนต่อชะตากรรม นางดึงชายกระโปรงขึ้นอย่างขุ่นเคือง คิดไม่ถึงว่าเสียง “แคว้ก” จะเปล่งดังขึ้น ชายกระโปรงลายปักงดงามล้ำค่าของนาง กลับถูกนางกระชากจนขาดคามือในบัดดล!
เมิ่งหนานอี้ราวกับถูกสายฟ้าฟาดใส่ ห้วงสมองขาวโพลนว่างเปล่าไปหมด
นางมิได้กำลังฝันอยู่จริงๆใช่หรือไม่?
เคราะห์ร้ายที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนเช่นนี้ เหลวไหลยิ่งกว่าความฝันอันพิสดารที่สุดเสียอีก!
นางถึงกับฉีกกระโปรงราคาพั
