บทที่135 เข้าทาบทามสหายบ้า (1)
หลังจากแสดงละครฉากนี้มาพอควรแล้ว เมิ่งซีโจวจึงได้ปรายตามองไปทางลั่วกู่อย่างไม่ใส่ใจนัก เป็นสัญญาณให้เขาปล่อยตัวฉู่เซียวเสีย
ลั่วกู่ถูกละครฉากใหญ่ที่ ‘ทรมานทั้งกายใจ’ ของเมิ่งซีโจว ทำเอาต้องตะลึงงันไปชั่วขณะ แม้กระทั่งตอนรับคำสั่งจากนาง ปฏิกิริยาของเขายังถึงกับช้าไปครึ่งจังหวะ ก่อนจะรีบเดินอ้อมไปด้านหลังของฉู่เซียวอย่างแนบเนียน จัดการคลายเชือกออกเล็กน้อยโดยมิให้ผิดสังเกต
ทันทีที่พันธนาการถูกคลายออก ฉู่เซียวก็รีบคว้ากริชขึ้นมาตัดเชือกขาด ก่อนจะหนีเตลิดไปประหนึ่งคนเสียขวัญในทันใด
เมิ่งซีโจวมองส่งเงาร่างของเขา มุมปากที่แย้มยิ้มอยู่นั้นไม่เพียงไม่จางหาย กลับยิ่งดูลุ่มลึกชวนให้ผู้คนคาดเดาไม่ออกมากขึ้นกว่าเดิม
ครานี้ ฉู่เซียวคงใกล้เสียสติเต็มทีแล้วกระมัง?
เมื่อเขาได้รู้ว่าเมิ่งซีโจวกับเมิ่งหนานอี้นั้น แท้จริงกลับเป็นพี่น้องฝาแฝดซึ่งมีรูปโฉมเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว ความเคลือบแคลงสงสัยล้ำลึกต่อการตัดสินใจของตนเอง ย่อมประหนึ่งเถาวัลย์มีพิษร้ายแรงที่สุด คอยพันรัดและกัดกินหัวใจของเขาตลอดทั้งวันทั้งคืนเป็นแน่
เขาจะเฝ้าถามตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ความจริงใจและคำกล่าวสัตย์สาบานในที่เขามอบให้ครานั้น แท้จริงแล้วระหว่างพวกนางสองคน เขามอบให้ผู้ใดกันแน่?
