บทที่134 ทำลายทุกอย่างด้วยมือตัวเอง (2)
เมิ่งซีโจวที่พันกายด้วยผ้าห่ม ล้มกลิ้งตกลงจากเตียงไปอย่างทุลักทุเล หัวใจเต้นระรัวรุนแรงจนแทบกระโจนออกจากลำคอ! นางไม่อาจสนใจความเจ็บปวดจากการกลิ้งตกจากเตียงได้ ครั้นกระเสือกกระสนหลุดออกจากผ้าห่มมาได้ ก็ขบคิดกับตัวเองว่าควรสงบนิ่งรอดูท่าทีก่อนดี หรือจะพุ่งหนีออกไปจากประตูเสียเดี๋ยวนี้
ยามนี้ใกล้จะพลบค่ำแล้ว อาศัยแสงสลัวเลือนรางนอกหน้าต่างที่ลอดผ่านเข้ามา นางจึงสบเข้ากับดวงคุ้นเคยคู่นั้น
บุรุษสวมหน้ากากที่กำลังประมืออยู่กับลั่วกู่นั้น… คือฉู่เซียว ครั้นเห็นใบหน้าของเมิ่งซีโจวเข้า ร่างกายของเขาก็พลันแข็งค้างขึ้นในชั่วขณะ!
ยอดฝีมือปะทะกัน แพ้ชนะมักตัดสินกันเพียงเสี้ยวอึดใจ
ฉู่เซียวเพียงลังเลไปชั่วขณะ ย่อมเพียงพอให้ลั่วกู่คว้าชัยในกระบวนนี้ไว้ได้แล้ว
ลั่วกู่ใช้กริชสั้นจ่อคอฉู่เซียวแล้วมัดตัวเขาไว้ ทว่าฉู่เซียวกลับไร้ท่าทีใดๆ ทำประหนึ่งว่าชีวิตตนมิได้ตกอยู่ในกำมือผู้อื่นเลยสักนิด เขายังคงจ้องมองเมิ่งซีโจวด้วยความตกตะลึงไม่วางตา
“เจ้าคนสารเลว!” ลั่วกู่คำรามเสียงกร้าว ยกเท้าขึ้นหมายจะถีบเข้าใส่กลางอกของฉู่เซียวแรงๆอีกสักครา!
ลั่วกู่ถูกเจ้าตัวบัดซบนี่ทำให้ขวัญกระเจิงจนแทบหลุดจากร่าง แม่นางเมิ่งเกือบต้องมาตายต่อหน้าต่อตาเขาแล้วเชียว!
“หยุดมือ