ะเป็นคนรักของแม่นางเมิ่งผู้นั้นรึ?!
องค์รัชทายาทเอ๋ย! ลั่วกู่ได้แต่ร่ำร้องตะโกนไร้เสียงอยู่ภายในใจ – พระองค์ทรงทราบเรื่องนี้หรือไม่? โลกใบนี้ช่างกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว! เรื่องที่แม่นางเมิ่งหมายตาของต่ำตมไม่เข้าท่าก็ช่างเถิด แต่ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่า บุรุษไม่เอาไหนคนนี้ แท้จริงกลับเหี้ยมโหด ซ้ำยังอกตัญญูถึงขั้นคิดจะสังหารสตรีผู้มีบุญคุณอีกด้วย! นี่… นี่พระองค์ยังจะทรงทนได้อีกหรือ?
เมื่อเห็นฉู่เซียวมีสีหน้าตะลึงงันราวกับฟ้าถล่มดินทลายเช่นนั้น ภายในใจของเมิ่งซีโจว ก็แทบจะระเบิดเสียงหัวเราะกึกก้องสะเทือนฟ้าสะท้านดินออกมาเสียให้ได้!
ช่างน่าสนุกเสียจริง!
เรื่องราวในเวลานี้ ช่างน่าสนุกเสียจนข้าเนื้อเต้นไปหมดแล้ว!
เมิ่งหนานอี้หนอ…เมิ่งหนานอี้ เจ้าต้องโง่เขลาเพียงใดกัน? นี่เจ้าใจร้อนจนทนรอไม่ไหวถึงเพียงนี้เชียวรึ?
ฉู่เซียวที่เปรียบดั่งมีดในมือของเจ้าเล่มนี้ เจ้ายังมิทันได้ลับคมให้ดีเสียด้วยซ้ำ ก็ถึงกับทนไม่ไหวรีบร้อนหยิบมาฟันกระดูกท่อนที่แข็งที่สุดอย่างนางแล้วรึ? หากมิทำให้มีดเล่มนี้หักสะบั้นเป็นสองท่อนคามือ ย่อมต้องถือว่าวันนี้นาง-เมิ่งซีโจวอารมณ์ดีนัก อยากจะเก็บมันผู้นี้เอาไว้เล่นสนุกกับเจ้าอีกสักหลายกระดานแล้ว!
เช่นนั้นตอนนี้… ก็เริ่มการละเล่นกันเถิด
หยาดน้ำตาของเมิ่งซี
