บทที่132 ที่ลูกทำไปเพราะหวังดีต่อจวนเราทั้งนั้น!
ณ เรือนฉงหัว จวนจงหย่งโหว
เมิ่งชินรุ่ยแทบจะถีบประตูเรือนให้เปิดออกแล้วพุ่งพรวดเข้าไปในทันที โทสะอัดแน่นแผดเผาอยู่เต็มอก ร้อนรุ่มเสียจนแทบจะเผาร่างทั้งร่างของเขาให้กลายเป็นจุน!
เขาเร่งฝีเท้ามาตลอดทาง ทำเอาบ่าวไพร่ที่พบเห็นระหว่างนั้นต่างพากันตกอกตกใจ จนได้แต่ก้มหน้าหลบเลี่ยง มิมีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“คุณหนูรองอยู่ที่ใด?!” เขาตวาดถามเสียงกร้าว
สาวใช้ตัวน้อยที่เฝ้าอยู่ใต้ระเบียงตกใจกลัวจนเนื้อตัวสั่นสะท้าน รีบตอบอย่างหวาดหวั่นลนลาน “เรียนนายท่าน คุณหนู…คุณหนูออกจากเรือนไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้วเจ้าค่ะ บ่าวไม่ทราบว่า…”
“ไม่ทราบรึ?” เส้นเลือดสองข้างขมับของเมิ่งชินรุ่ยปูดโปนกระตุกรุนแรง
เขาสู้อุตส่าห์ข่มกลั้นไฟโทสะไว้เต็มอก ตั้งใจจะกลับมาเพื่อสอบสวนเอาโทษ ทว่าตัวต้นเหตุแห่งความผิดกลับไม่อยู่ในจวนแล้ว!
‘เมิ่งหนานอี้’ ไม่เพียงก่อเรื่องใหญ่โตถึงขั้นฟ้าถล่มเช่นนี้ แต่ยังออกไปเตร็ดเตร่เหลวไหลตั้งแต่เช้าตรู่อีก!
ความเดือดดาลในใจของเขายากจะระงับลงได้ ฉับพลันก็ร้องตะโกนถามเสียงดังลั่น “พวกเจ้าปรนนิบัตินายหละหลวมกันเช่นนี้รึ?! เจ้านายไปที่ใดก็ยังไม่รู้ ไม่สนใจความปลอดภัยของนายตนแม้แต่น้อยเลยกระมัง? ถามอะไรก็ไม่รู้สัก