ฆ์จ้องมองที่เจี้ยนเฉิน ทำให้เขาไม่แน่ใจว่ามันเข้าใจคำพูดของเขาหรือไม่
ลืมปัญหาไปก่อน เจี้ยนเฉินหยิบขวดนมออกมาหลายขวดและทิ้งลูกพยัคฆ์ไว้บนเตียงก่อนออกจากห้องไป
เจี้ยนเฉินเดินอย่างสุขุมไปตามถนน โดยการเดินจากตรอกไปสู่ถนนสายหลัก ทำให้เขาดูเหมือนว่าเขาเป็นเพียงคนเดินผ่านไปอีกคน จากนั้นเขาก็เริ่มตรวจสอบบ้านเพื่อดูว่าเขาอยู่ในพื้นที่ประเภทใด
บนประตูเข้าสู่หมู่บ้านจะเห็นกระดานไม้ขนาดใหญ่แขวนอยู่เหนือหัวพร้อมคำว่า ตลาดหวงฟู่ เห็นได้ชัดว่าบริเวณนี้พึ่งพาการค้าขายเป็นอย่างมาก
เจี้ยนเฉินจำชื่อของหมู่บ้านไว้และออกเดินทางไปทั่วเมือง
เมืองชั้นหนึ่งนั้นใหญ่กว่าและหรูหรากว่าเมืองชั้นสองมาก เมื่อเข้ามาในเมืองชั้นหนึ่งใคร ๆ ก็สามารถเห็นทหารรับจ้างที่ร่ำรวยและแข็งแกร่งซี่งมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีจำนวนที่มากกว่าที่อื่น
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดัง ในขณะที่กองทหารติดอาวุธเยี่ยมชมร้านค้าด้านหลังราวกับว่ากำลังค้นหาบางอย่างอยู่ บนถนนพวกเขายังคงตั้งคำถามกับทุกคนในลักษณะที่ทำให้ทุกคนบ่นด้วยความรำคาญและความสับสน
จากนั้นทหารปิดกั้นเส้นทางของเจี้ยนเฉิน “เจ้าเคยเห็นคนอุ้มสัตว์อสูรสีขาวบริสุทธิ์ไปด้วยทุกที่หรือไม่ ? “
ข้าไม่เห็น สีหน้าของเจี้ยนเฉินไม่ได้เปลี่ยนแปลงใด ๆ ขณะที่เขาตอบ
“เจ้าไปได้ จำไว้ว่าถ้าเจ้าเห็นสัตว์อสูรสีขาวเหมือนหิมะหรือคนที่มีตัวบวมปูดผิดธรรมชาติ เจ้าจะต้องรายงานเรื่องนี้ต่อเจ้าเมืองทันที ! ” ส
