ันกับองค์รัชทายาทมาเนิ่นนานแล้ว งานฉากหน้าที่พึงกระทำ ย่อมจะให้ขาดตกบกพร่องแม้เพียงครึ่งส่วนมิได้! การออกหน้าแสดงจุดยืนสนับสนุนในยามนี้ ถือเป็นการแสดงความจงรักภักดีต่อองค์รัชทายาท และยังเป็นก้าวสำคัญยิ่งในการผูกสัมพันธ์ระหว่างจวนจงหย่งโหวของเรา กับตำหนักบูรพาให้มั่นคงแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม!”
วาจาเหล่านั้น ประหนึ่งน้ำทิพย์ราดรดลงบนศีรษะ เพียงชั่วพริบตา ก็สลายอาการลังเลและหวาดผวาทั้งมวลของเมิ่งชินรุ่ยให้มลายหายไปจนหมดสิ้น!
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้! ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!”
เมิ่งชินรุ่ยตื่นเต้นเสียจนแทบอยากตบต้นขาตนเองสักฉาดหนึ่ง! หมอกควันที่อบอวลค้างคาอยู่ในใจเขามาตลอดครึ่งวัน พลันถูกปัดเป่าออกจนหมดสิ้น เบื้องหน้ากระจ่างแจ้ง ปลอดโปร่งโล่งสบายขึ้นในฉับพลัน!
สายตาที่เขาจ้องมองเมิ่งจิ่งหงยามนี้ เปี่ยมไปด้วยความปิติยินดีและชื่นชมจากใจจริง ภายในใจยิ่งปลาบปลื้มมิรู้จบ – สมแล้วที่เป็นบุตรชายของข้า เมิ่งชินรุ่ย! ฉลาดเฉียบแหลม มองเรื่องราวได้ทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้ ช่างละม้ายคล้ายบิดาเช่นข้านัก! ลูกไม้ย่อมหล่นมิไกลต้นจริงๆ!
“หงเอ๋อร์ เจ้ากล่าวได้ถูกต้องที่สุดแล้ว! ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่พ่อเองก็คิดไว้ในใจ!”
รอยยิ้มที่ดูคล้ายกับว่า ‘ทุกสิ่งล้วนอยู่ในกำมือ’ พลันผุดขึ้นเต็มใบหน้าของเมิ่งชินรุ่ยในชั่วพริ
