บทที่126 คุณชายใหญ่ เมิ่งจิ่งหง! (1)
ณ ห้องตำรา จวนจงหย่งโหว
พู่กันที่หมึกยังไม่ทันแห้งถูกวางพาดไว้บนแท่นฝนหมึก เมิ่งชินรุ่ยไพล่สองมือไว้ด้านหลัง ก้าวเดินกลับไปกลับมาอยู่ภายในห้องด้วยความกระวนกระวายใจ
ทุกครั้งที่ต้องเข้าราชสำนัก ล้วนต้องมี ‘เรื่องน่าพรั่นพรึง’ รอคอยอยู่เสมอ วันนี้ก็เป็นอีกคราที่มีทั้งข่าวดีและข่าวร้ายมาพร้อมกัน
ข่าวดีนั้นประหนึ่งสายฝนอันชุ่มฉ่ำหลังภัยแล้งยาวนาน รดลงกลางใจเขาจนความปิติยินดีพลุ่งพล่าน
เรื่องกองทัพตระกูลใหญ่นั้น ภายใต้การช่วงชิงและถ่วงดุลอำนาจจากทุกฝ่าย ในที่สุดฮ่องเต้ก็ทรงผ่อนปรนลงบ้างแล้ว! มีพระราชโองการประกาศแน่ชัด เปลี่ยนเป็น ‘ผู้มีความสามารถย่อมอาสาได้ คัดเลือกตามสติปัญญาและความเหมาะสม’ จึงมิจำเป็นที่เขาเมิ่งชินรุ่ย จะต้องกัดฟันฝืนใจคัดเลือกบุตรชายคนใดคนหนึ่งไปชายแดน เพื่อให้เอาชีวิตไปถมอีกต่อไปแล้ว!
ก้อนหินมหึมาที่กดทับอยู่กลางอกมานานหลายวัน ราวกับหล่นครืนลงสู่พื้นดินในชั่วพริบตา จนเขาแทบอยากจะเงยหน้าขึ้นฟ้าหัวเราะลั่นสักสามครา
ทว่าความยินดีนั้นยังไม่ทันอุ่นขึ้นในใจ ข่าวร้ายที่ไล่ตามมาติดๆ ก็พลันสาดความเย็นเยียบทิ่มแทงลึกถึงขั้วหัวใจ
ยามนี้ชายแดนตกอยู่ในภาวะคับขัน! พวกชนเผ่าหมานอี๋ถึงกับตีแนวป้องกันชั้นนอกแตกแล้ว! ฮ่องเต้ทรงตัดสินใจให้องค์หญิงใหญ่รับบัญ
