บทที่125 นัดพบบุรุษปริศนา
“คุณหนูเมิ่ง! หิมะตกแล้ว!”
เสียงหนึ่งเปล่งดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งกังวานทั้งเจืออาการหอบเล็กน้อย พลันตัดห้วงภวังค์ความคิดของเมิ่งซีโจวดับลงในฉับพลัน
นางหันกลับไปมอง จึงพบสวีจี้ชางกำลังก้าวยาวไล่ตามออกมาจากด้านใน มือข้างหนึ่งกำด้ามร่มกระดาษน้ำมันไว้แน่น ครั้นมาถึงตรงหน้านาง ก็ยื่นส่งมาให้โดยไม่เปิดช่องให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธ
“รับไปเถิด! หิมะเริ่มตกหนักแล้ว เร่งกลับจวนโดยเร็วเถิด อย่าปล่อยให้เนื้อตัวเปียกปอน!”
เมิ่งซีโจวรับร่มคันนั้นมาด้วยกิริยาสงบสำรวม เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกระจ่างใสอ่อนโยนยิ่งนัก “ขอบคุณคุณชายสวีมาก บุรุษเช่นคุณชายช่างคู่ควรอย่างยิ่งกับคำว่า เอาใจใส่รอบคอบ กล้าได้กล้าเสีย และละเอียดละออยิ่งนัก”
เมื่อถูกนางเอ่ยชมซึ่งหน้าเช่นนี้ สวีจี้ชางก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก มือไม้ดูเก้งก้างไปเสียหมด ใบหน้าคล้ำเข้มพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะยกมือขึ้นเกาท้ายทอยด้วยความเก้อเขิน
เมิ่งซีโจวพยักหน้าด้วยท่วงท่างามสง่าเป็นการขอบคุณ นางมิได้กล่าวอันใดอีก เพียงกางร่มกระดาษน้ำมันในมือออก แล้วจึงก้าวเดินจากไปท่ามกลางหิมะขาว
ท่วงท่าดูคล้ายเนิบช้าไม่เร่งร้อน ทว่าแท้จริงแล้วฝีเท้ากลับแฝงความรีบเร่งอยู่หลายส่วน
นางเพียงอยากถอยห่างออกจากสวีจี้ชางให้เร็วที่สุดเท่านั้น
