บทที่127 คุณชายใหญ่ เมิ่งจิ่งหง! (2)
เมิ่งชินรุ่ยขมวดคิ้วแน่น ทว่าก็ยังมีท่าทีลังเลอยู่บ้าง
“แต่ว่า… คำของเหล่าสหายขุนนางก็มิใช่ว่าจะไร้เหตุผลไปเสียหมด หากเวลานี้พวกเรากระโดดออกไปประกาศสนับสนุนองค์รัชทายาทอย่างชัดแจ้ง เช่นนั้นมิเท่ากับล่วงเกินท่านเสนาบดีใหญ่หลายคนโดยตรงหรอกรึ? มิสู้พวกเราวางตนเป็นกลาง ไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง คอยยืนดูไฟอยู่ริมฝั่ง น่าจะนับเป็นหนทางอันมั่นคงปลอดภัยกว่าหรือไม่?”
“คำกล่าวของท่านพ่อคลาดเคลื่อนไปแล้ว!”
เมิ่งจิ่งหงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างฉับพลัน น้ำเสียงของเขาหนักแน่นไม่เปิดช่องให้อีกฝ่ายได้โต้แย้งเลย แววตาพลันฉายความรู้สึกจนใจในความเชื่องช้าของผู้เป็นบิดาเล็กน้อย ทว่าเมื่อเอ่ยออกมาก็ยังคงรักษาความเคารพดังเดิม
“การวางตัวเป็นกลางนั้น ดูผิวเผินเหมือนจะเอาตัวรอดได้ทั้งสองฝ่าย มิได้ล่วงเกินผู้ใด ทว่าในสายพระเนตรขององค์รัชทายาทแล้ว พวกเราจจะกลับกลายเป็นคนโลเลกลับกลอก จับจดไม่แน่วแน่ไร้จุดยืน ส่วนในสายตาของฝ่ายที่คัดค้าน พวกเราก็จะกลายเป็นผู้ที่ไม่รู้จักยอมรับไมตรี ไม่ยอมร่วมทุกข์ร่วมสุขก้าวไปถอยไปพร้อมกับพวกเขา ผลสุดท้ายก็คือ ทั้งสองฝ่ายล้วนจะเห็นพวกเราเป็นคนนอก! ดูคล้ายไร้ศัตรู แต่แท้จริงแล้วกลับมีศัตรูอยู่ทุกหนแห่ง!”
“ท่านพ่อ ไหนๆพวกเราก็ลงเรือลำเดียวก
