ปด้วยกระมัง?
น้ำขุ่นนี้…สุดท้ายเขาควรย่ำลงไป หรือควรถอยออกมาจะดีกว่า?
ครานั้นเอง ขณะที่เขาตกลงสู่ห้วงจะรุกก็ลำบาก จะถอยก็ลำเค็ญ ไม่รู้ควรตัดสินใจเช่นไรดี จู่ๆนอกจวนก็มีจดหมายด่วนจากสหายขุนนางอีกฉบับหนึ่งส่งเข้ามา!
ลายมือบนจดหมายนั้นหวัดเสียยิ่งกว่าอะไร ประหนึ่งเขียนขึ้นขณะไฟกำลังลามมาถึงคิ้ว ใจความเร่งร้อนจนแทบไม่อาจรอได้ — เมืองหลันเฉิงที่ชายแดนถูกตีประตูเมืองแตกแล้ว! ศึกทหารคับขันดุจไฟลน! องค์รัชทายาททรงตัดสินพระทัยอย่างฉับพลัน มีพระบัญชาให้องค์หญิงใหญ่ยกทัพออกศึกในวันพรุ่งทันที! เหล่าสหายขุนนางยามนี้ ต่างกำลังรอคอยการแสดงจุดยืนอันแน่ชัดจากเมิ่งชินรุ่ย ว่าเขาจะเข้าร่วมลงนามในีกาครั้งนี้ด้วยหรือไม่! เรื่องนี้จึงมิอาจชักช้าได้แม้ชั่วอึดใจ!
ยามนั้น มือที่เมิ่งชินรุ่ยใช้บีบจดหมายถึงกับสั่นเทิ้มไปหมด
เหตุพลิกผันครั้งนี้มารวดเร็วเกินไป ทั้งยังมาอย่างรุนแรงเกินคาดหมาย!
เขาร้อนรนดุจมดบนกระทะเหล็กร้อน เดินหมุนวนไปมาอยู่ภายในห้องจำราไม่หยุด ความคิดในสมองพลันยุ่งเหยิงราวข้าวต้มข้น มิอาจจับต้นชนปลายได้แม้แต่น้อย
หลังจากใคร่ครวญอยู่พักใหญ่ ก็ยังไม่ต่างจากคนที่ติดอยู่ในตรอกตัน ไร้ซึ่งหนทางไปต่อ แต่แล้วจู่ๆเมิ่งชินรุ่ยก็ชะงักฝีเท้าลงฉับพลัน ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขารีบร้องตะโกนเสียงด
