บทที่123 แสนเชื่องเยี่ยงสัตว์เลี้ยงน่าสมเพช (2)
ฉู่เซียวที่รับรู้ได้ถึงสายตาที่เมิ่งหนานอี้ใช้มองสำรวจตน ร่างของเขาพลันหดเกร็งขึ้นวูบหนึ่ง แต่แล้วก็จางหายไปอย่างรวดเร็วจนมิอาจสังเกตเห็นได้
สายตานั้นประหนึ่งมีตัวตนจริง ทั้งยังแฝงไอร้อนผ่าวและกวาดมองสำรวจจนทำให้เขารู้สึกราวไร้ที่หลบเร้น
แต่ก่อนเขาเคยชินกับการเป็นเพียงเงามืดผู้หนึ่ง
เคยชินกับการหลบสายตาผู้คน
เคยชินกับการซ่อนกายอยู่ในที่มืด
ทว่าครานี้กลับมีความกล้าอย่างหนึ่งซึ่งแทบคล้ายการทรมานตนพุ่งขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจ เขาบังคับตนมิให้เบือนสายตาหนี บังคับตนให้เผชิญกับดวงตาคู่นั้น — ดวงตาที่สามารถกำหนดความเป็นความตายของเขาได้โดยง่ายดาย
เมิ่งหนานอี้มองดูท่าทีที่เขาฝืนข่มตนให้สงบนิ่งเช่นนั้น ความรู้สึกสนใจสายหนึ่งพลันพาดผ่านดวงตาของนาง แล้วนางก็ได้ขยับก้าวขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว
ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองพลันหดสั้นลงในบัดดล
ลมหายใจคลอเคลียสอดประสานต่างแลกเปลี่ยนไออุ่นกัน
ท่ามกลางสายตาของฉู่เซียว ที่ยามนี้รูม่านตาได้หดแคบลงอย่างฉับพลัน นางค่อยๆยกมือขวาขึ้น ก่อนจะเหยียดนิ้วชี้ขาวผ่องดุจหยกออกมา
ปลายนิ้วนั้นเชยคางของฉู่เซียวขึ้นอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าระคนยั่วยวนหลายส่วน
กาลเวลาราวกับแข็งค้างหยุดนิ่งลง ณ ห้วงขณะนั้น
ฉู่เซียวเพียงรู้สึกว่าหัวใจของตนราวถูกมือที่มอง
