ไม่เห็นข้างหนึ่งบีบรัดเข้าอย่างแรง ก่อนจะเหวี่ยงโยนขึ้นสู่ห้วงเวิ้งสูงลิบนับหมื่นจั้งในชั่วพริบตา!
ทว่าสายตาของเขากลับประหนึ่งถูกตรึงตอกไว้แน่น มิกล้าขยับเขยื้อนแม้เพียงครึ่งส่วน ได้แต่จับจ้องอยู่บนใบหน้าของเมิ่งหนานอี้ซึ่งยามนี้อยู่ใกล้เพียงคืบอย่างไม่ลดละ
เมิ่งหนานอี้มองเห็นประกายร้อนแรงในดวงตาของฉู่เซียว ที่ยามนี้คล้ายแทบอยากจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งร่าง เห็นร่างทั้งร่างของเขาแข็งค้างด้วยความตึงเครียดถึงขีดสุด ริมฝีปากแดงงามของนางจึงค่อยๆยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา
เดิมทีรูปโฉมของนางก็งดงามสะพรั่งมากแล้ว ครั้นยามนี้แย้มยิ้มออกมา กลับประหนึ่งบดบังสีสันทั้งโลกให้หม่นลงฉับพลัน
ลมหายใจของฉู่เซียวพลันหยุดชะงักแน่นิ่ง
ภายในดวงตาของเขาเหลือเพียงรอยยิ้มงามล่มเมืองของเมิ่งหนานอี้ สมองพลันขาวโพลนว่างเปล่า สิ้นทั้งความระแวดระวัง สิ้นทั้งการยับยั้งชั่งใจ ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายลงต่อหน้าเพราะรอยยิ้มนั้นจนไม่เหลือชิ้นดี
สีหน้าของเขาเผยความรู้สึกลุ่มหลงเคลิบเคลิ้มออกมาอย่างมิอาจควบคุม จนเกือบจะดูคล้ายคนงมงายโง่เขลา ราวกับผู้แสวงบุญผู้ในที่สุดก็ได้เข้าเฝ้าต่อหน้าเทพเซียนอย่างแท้จริง
เมิ่งหนานอี้พึงพอใจต่อปฏิกิริยาของเขายิ่งนัก
นางขยับนิ้วชี้ที่เชยปลายคางของเขาอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วออกแรงเพียงน้อยนิด คล้าย
