กำลังหยอกล้อกับสุนัขเชื่องตัวหนึ่งเล่น ทั้งยังคล้ายกำลังเกาคางให้สุนัขที่ส่ายหางออดอ้อนอย่างน่าสมเพชตัวหนึ่ง
ริมฝีปากแดงระเรื่อของนางแย้มออกอย่างเชื่องช้า ถ้อยวาจาที่เปล่งออกมาประหนึ่งคมมีดเย็นเยียบที่เคลือบฉาบไว้ด้วยน้ำผึ้งหวาน
“หากว่า… ข้าต้องการให้เจ้าช่วยฆ่าคนสักผู้หนึ่งเล่า” นางเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากยิ่งลึกล้ำมากขึ้นกว่าเดิม ทว่าลึกลงในดวงตากลับมีเพียงไอเย็นของการคิดคำนวณ
“เจ้าจะยินดีหรือไม่?”
ไร้ซึ่งความลังเลแม้เพียงเสี้ยว
กระทั่งช่วงคั่นแห่งความคิดสักนิดก็หามีไม่!
หัวใจของฉู่เซียวที่เต้นกระหน่ำราวจะคลุ้มคลั่งนั้น ในห้วงอึดใจที่ได้ยินเสียงนางเปล่งออกมา เขาก็ได้ให้คำตอบกลับไปเรียบร้อยแล้ว
ฉู่เซียวพยักหน้าหนักหน่วงรุนแรง
“ยินดีขอรับ! ต่อให้ต้องตายหมื่นครั้ง ผู้น้อยก็ไม่คิดถอยหนีเป็นแน่!”
เสียงนั้นแหบพร่าเพราะความตื่นเต้นสุดขีด ทว่าน้ำหนักคำกลับหนักแน่นดุจตัดเหล็กผ่าตะปู
ให้เขาฆ่าคนเพื่อนางน่ะหรือ?
เรื่องนี้หาใช่คำสั่งที่ไหนกัน แต่นับเป็นพระคุณอันประเสริฐต่างหากเล่า! เพราะนั่นจะเป็นโอกาสอันดีให้เขาได้พิสูจน์ว่า ตนนั้นยังมีค่า! ยิ่งไปกว่านั้น… หากนางต้องการแม้กระทั่งชีวิตของเขา เขาก็เพียงน้อมรับด้วยความจงรักภักดี แล้วประคองสองมือถวายให้นางอย่างนอบน้อมเท่านั้น
หาก
