ลาย ณ ใต้หล้าแห่งนี้… แน่แท้แล้วว่า พวกมันล้วนแต่สัตว์ต่ำช้าน่ารังเกียจทั้งหมด!
ไม่ว่าภายนอกจะดูเย็นชาแข็งกร้าวสักเพียงใด ครั้นเมื่ออยู่ต่อหน้านางแล้ว สุดท้ายก็ล้วนกลายเป็นสุนัขเชื่องที่เอาแต่ส่ายหางวิงวอนทั้งสิ้น
ขอเพียงนางแสร้งโอนอ่อนให้สักนิด เพียงกระดิกนิ้วเรียกเบาๆ พวกมันก็ดุจฉลามได้กลิ่นคาวเลือด จักต้องพากันกรูกันเข้ามาหาไม่ขาดสาย ยอมพลีชีพฝ่าน้ำลุยไฟเพื่อนาง ยอมถวายได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งชีวิตของตน
“ดีมาก” มุมปากของเมิ่งหนานอี้ยังคงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างผู้มีชัย
ดูเหมือนว่าอารมณ์ของนางจะดีขึ้นมาก นางจึงยกมือขึ้นตบไหล่แข็งเกร็งของฉู่เซียวเบาๆ ราวกับกำลังให้รางวัลสุนัขล่าเนื้อที่เชื่อฟังตัวหนึ่ง
ขณะที่ยกมือขึ้นตบไหล่นั้น กลิ่นหอมเย็นเข้มข้นดุจเส้นไหมไร้รูปสายหนึ่ง ก็พลันโชยเข้าปะทะกับปลายจมูกของฉู่เซียว
กลิ่นหอมเข้มข้นที่แฝงความเอาแต่ใจจนเขามิอาจต้านทาน ค่อยๆแทรกซึมเข้าสู่ห้วงลมหายใจของฉู่เซียวทีละสายทีละเส้น ก่อนจะแทรกซึมไปทั่วทั้งสรรพางค์กายในที่สุด
ฉู่เซียวนั้นพลันสัมผัสได้ว่าศีรษะของตนมึนงงไปชั่วขณะ ราวกับตนกำลังอยู่ในห้วงความฝันหอมหวานที่สุดฉากหนึ่ง
กลิ่นหอมนั้นประหนึ่งสุราพิษเข้มข้นชั้นเลิศ แฝงไว้ด้วยแรงเย้ายวนถึงตาย และทำให้เขายินยอมจมดิ่งลงไปด้วยความสมัครใจ
เข
