ดึก มีธุระอะไรกับข้าหรือ ? เจี้ยนเฉินกำลังบ่มเพาะอยู่ เขาได้สอดส่องสภาพแวดล้อมของเขาตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อบุคคลนี้เข้ามาในห้องเขาจึงสามารถบอกออกมาได้แม้ว่าจะไม่มีแสง ร่างเงาก็เดินไปนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่มีปัญหา จากนั้นเสียงที่แก่เฒ่าก็ดังออกมา เจี้ยนเฉิน ข้าจะพูดกับเจ้าตรง ๆ ข้าต้องการซื้อหินหลากสีของเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะขายมันในราคาเท่าไรก็ตาม ?เจี้ยนเฉินหัวเราะ ผู้อาวุโสหวู่นั่นเอง อย่างไรก็ตามท่านได้มาหากลางดึก ข้าได้บอกไปแล้วเมื่อกลางวัน หินหลากสีได้เข้ามาอยู่ในร่างกายของข้าและข้าไม่อาจเอามันออกมาได้ฮึ่ม เจ้าเลิกพูดเล่นกับข้าได้แล้ว เจี้ยนเฉิน เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเรื่องนั้นจริง ๆ รึ ? ข้าไม่ต้องการที่จะพูดมาก หินหลากสีนั่นจะทำให้เจ้าเดือดร้อนไม่ช้าก็เร็ว มันจะนำปัญหามาให้เจ้าอย่างไม่สิ้นสุด เจ้าจะขายมันหรือไม่ ? ผู้อาวุโสหวู่เริ่มหมดความอดทนใบหน้าของเจี้ยนเฉินเริ่มมืดครึ้มลง จากคำพูดของผู้อาวุโสหวู่ เจี้ยนเฉินรู้สึกว่าเขาไม่ต้องสุภาพอีกต่อไป เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงกระด้างและเย็นชาว่า มันไม่ได้มีไว้ขาย !มีจิตสังหารแผ่ออกมาเล็กน้อยจากร่างของอาวุโสหวู่ เขาตบโต๊ะเบา ๆ และหัวเราะอย่างเยือกเย็น ดีมาก ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจที่ทำอย่างนี้ เจี้ยนเฉิน หลังจากพูดเสร็จผู้อาวุโสหวู่ก็ออกจากห้องไป
มองไปที่ใบหน้าที่ดูยุ่งยากใจของเจี้ยนเฉิน ดวงตาของผู้อาวุโสก็หรี่แคบลงก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงท
