หลกเหลวจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม… เพียงหวนคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเมื่อใด นางก็รู้สึกประหนึ่งมีมีดจำนวนนับพันเล่ม ค่อยๆเฉือนกรีดลงบนหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หนานหนานคือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉินหลาง คือแสงสว่างที่นางยอมใช้ทั้งชีวิตที่เหลือปกป้องรักษาเอาไว้จนถึงที่สุด
ส่วนเมิ่งซีโจวน่ะรึ? กลับเป็นเพียงตำหนิมลทินโสมม ที่ฉกฉวยฐานะบุตรีสายหลักของหนานหนานไปอย่างหน้าด้านๆเท่านั้น! เป็นเพียงก้อนหินที่คอยกั้นขวางอนาคตอันเจิดจรัสของหนานหนาน!
นางจะต้องเตะก้อนหินที่ขัดหูขัดตานี้ออกไปให้พ้นทาง ทั้งยังต้องเตะไปให้ไกลแสนไกลด้วย ให้มันกระเด็นไปจมปลักอยู่ในคูน้ำโสโครกเหม็นเน่าชั่วนิจนิรันดร์กาล ไม่มีวันได้พลิกฟื้นขึ้นมาอีกชั่วชีวิต!
ความรู้สึกถึงภัยคุกคามนี้ ทำให้ฮูหยินเมิ่งถึงกับต้องรีบยกพู่กันขึ้นเขียนจดหมายอย่างเร่งด่วน เพื่อส่งไปถึงท่านอาจารย์เสวียนชิง — จะทำเช่นไรจึงจะสามารถกดเมิ่งซีโจว ที่กำลังทะยานขึ้นสูงทุกวันให้พังพินาศลงได้อย่างสิ้นเชิง? จะทำเช่นไรจึงจะสามารถเปิดเส้นทางแห่งโชคชะตาให้หวนคืนสู่ครรลองที่ควรจะเป็น และทวงคืนทุกสิ่งที่ควรเป็นของหนานหนานกลับคืนได้?
ยามนี้ จดหมายบางเบาในมือของนาง ก็คือคำตอบจากท่านอาจารย์เสวียนชิง ความหวังทั้งหมดของนางล้วนอยู่ในจดหมายฉบับนี้ แต่ทว่าก็อาจกลับกลายเป็น… ค
