บทที่121 แสนเชื่องเยี่ยงสัตว์เลี้ยงน่าสมเพช (1)
วาจาชื่นชมเพียงไม่กี่ประโยคนี้ กลับประหนึ่งน้ำมันเดือดจัดหนึ่งทัพพี ที่ราดโครมเข้าใส่เปลวเพลิงภายในใจของสวีจี้ชางให้โหมแรงยิ่งขึ้น! เหมันตฤดูอันหนาวเหน็บ บัดนี้พลันผันแปรเป็นพายุคิมหันต์ที่ร้อนระอุในชั่วอึดใจ จนเขารู้สึกอบอ้าวจนแทบทานทนต่อไปไม่ไหว
ใบหน้าคล้ำเข้มของเขาแดงก่ำขึ้นในชั่วพริบตา แม้แต่กกหูและลำคอยังคล้ายถูกย้อมด้วยสีชาด ยามนี้คล้ายมองเห็นไอร้อนพวยพุ่งลอยขึ้นจากกลางศรีษะของเขา
หากมิใช่เพราะมงกุหยกที่ใช้รัดมวยผมนั้นแข็งแรงพอ เกรงว่าความตื่นเต้นดีใจอย่างที่สุดนี้ คงจะทำให้เส้นผมทั้งศรีษะของเขาลุกชูชันดุจหงอนไก่ชนผู้มีชัยไปแล้วจริงๆ
เขาตื่นเต้นเสียจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทว่าก็ยังพยายามรักษาท่าทีสำรวมไว้เล็กน้อย จึงเพียงฉีกยิ้มกว้างพลางโบกมือทำทีถ่อมตน
“คุณหนูเมิ่งกล่าวเกินไปแล้ว! องครักษ์ที่ติดตามอยู่ข้างกายคุณหนู ย่อมต้องมิใช่ผู้ด้อยฝีมือเป็นแน่…”
เมิ่งซีโจวใช้มือซ้ายประคองปลายคางไว้ด้วยท่วงท่างามสง่า ปลายนิ้วแตะสัมผัสแผ่วเบาอยู่บนพวงแก้มขาวเนียนดุจหยก ท่วงท่านั้นเจือทั้งความเกียจคร้านที่ดูงดงามตาและความมั่นอกมั่นใจในคราเดียว จากนั้น ยังคงเอ่ยวาจาต่อไป ราวกับค่อยๆโยนฟืนลงไปในกองเพลิง เพื่อหวังให้ลุกโชนยิ่งกว่า