บทที่120 ปลุกใจชายแท้
“สะใจนัก! สาแก่ใจข้ายิ่งแล้ว!”
เสียงหัวเราะหยาบช้าของสวีจี้ชางพลันระเบิดกึกก้องขึ้นในห้องรับรองส่วนตัวอันวิจิตรงดงาม “จ้าวหังผู้นั้นปกติมักทำตัวหัวสูง หยิ่งผยองจนแทบมิเคยมองผู้ใดตรงๆ ทำราวกับลูกตาของมันฝังอยู่บนหน้าผาก! วันนี้ถูกคนซัดประเคนไปหนึ่งหมัด นับว่าสมควรยิ่งแล้ว!”
เสียงหัวเราะนั้นยังไม่ทันขาดห้วง เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ในภายหลังว่า บัดนี้บุคคลที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ตรงหน้าเป็นผู้ใด
อยู่เบื้องหน้าอิสตรี บุรุษสมควรต้องสำรวมกิริยา
เสียงหัวเราะดังกร้าวเมื่อครู่ พลันหยุดชะงักลงทันใด ประหนึ่งถูกผู้ใดบีบลำคอเอาไว้
เขาเม้มริมฝีปากแน่นทันที ใบหน้าคล้ำเข้มเริ่มมีริ้วแดงของความกระดากอายผุดปรากฏขึ้น เขารีบยกกำปั้นขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง ก่อนจะกระแอมไอออกมาหนักหน่วงสักสองสามครา สายตาทั้งคู่เคลื่อนมองไปทางอื่น และไม่กล้าช้อนมองมาทางนางอีกเลย
เมิ่งซีโจวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มือเรียวงามที่ประคองถ้วยชาอยู่พลันสั่นไหวเล็กน้อย พร้อมกับร้องอุทานเสียงต่ำว่า “อา…” ราวกับข่าวที่ได้ฟังทำให้นางรู้สึกตกใจอยู่บ้าง
ทว่าเบื้องลึกในใจของนางนั้น รอยยิ้มกลับกำลังแผ่ขยายออกไปอย่างเงียบงัน
ฉู่เซียวกับจ้าวหัง นับว่ามอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้นางมากมายนัก!
ทั้งที่นางยังมิทันได้ลงมือก่อกวนให้เรื่อง
