เดิม
“คำกล่าวของคุณชายสวีนั้นคลาดเคลื่อนไปแล้ว ผู้อื่นต่อให้มีวรยุทธ์สูงส่งเพียงใด ท้ายที่สุดก็เป็นได้เพียงผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปเท่านั้น แต่คุณชายสวีนั้นต่างออกไป — ท่านคือผู้ที่จะก้าวเข้าสู่สนามรบเผชิญดาบคมหอกแท้ เข่นฆ่าศัตรูเพื่อชาติแผ่นดิน สร้างคุณงามความชอบอันมิมีผู้ใดเสมอเหมือน ความองอาจห้าวหาญเช่นนี้ จะนำผู้ติดตามคุ้มภัยธรรมดาสามัญเช่นนั้นมาเทียบเคียงได้อย่างไรกัน ท่านย่อมต้องแตกต่างจากคนอื่นทั้งปวง…เป็นแน่แท้”
วาจาเหล่านี้เปรียบประหนึ่งสุรารสเข้มข้มที่บ่มจนหอมกรุ่นถึงขีดสุด แล้วทั้งจับกรอกอาบรดร่างของสวีจี้ชางตั้งแต่ศรีษะจรดเท้าเลยทีเดียว!
สวี่จี้ชางเพียงรู้สึกว่ามีกระแสร้อนผ่าวสายหนึ่ง ซึ่งมิอาจหาถ้อยคำใดมาพรรณนาได้ พุ่งทะลวงไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย โลหิตในกายคล้ายกำลังคำรามคลุ้มคลั่งอยู่ตามเส้นโลหิตทั่วร่าง
ถึงขั้นที่เขาสัมผัสได้ชัดแจ้งว่า ยามนี้บนศีรษะของตนคล้ายกำลังมีควันลอยฉุยขึ้นเสียงดัง “ฉี่ ฉี่” อยู่จริง
เขาฉีกยิ้มกว้างจนเผยให้เห็นฟันขาวเรียงรายเป็นระเบียบ หัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย จนลืมแม้กระทั่งจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ ได้แต่จมดิ่งอยู่ในอาการวูบวาบเบาหวิวราวต้องมนตร์ จากคำพูดจากปากเมิ่งซีโจวที่มีความหมายว่า ‘เขาแตกต่างจากผู้อื่นอย่างสิ้นเชิง’
เมิ่งซีโจวหาได้กล่าวอันใดต่ออีกไม่
นางยกถ้
