นิ้วทั้งห้าเด่นชัดในเวลาอันรวดเร็ว การหันหน้าหนีไปเมื่อครู่ก็เพียงแค่ชั่วอึดใจเท่านั้น ไม่นานเขาก็หันกลับมาอีกครา ก่อนจะทอดสายตาไปทางเมิ่งหนานอี้อย่างร้อนใจ
“คุณหนูโปรดระงับโทสะเถิดขอรับ”
น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งมั่นคง ราวกับว่าผู้ที่เพิ่งรั้งโอบเอวของเมิ่งหนานอี้เมื่อครู่หาใช่เขาไม่
“เป็นเพราะผู้น้อยหุนหันพลันแล่นไปเอง เหตุใดคุณหนูยังต้องลงมือด้วยตนเองเล่า ระวังจะทำให้มือของคุณหนูต้องบาดเจ็บเสียเปล่า”
สายตาของเขาเคลื่อนไปหยุดอยู่ที่ฝ่ามือข้างนั้นของเมิ่งหนานอี้ — ฝ่ามือที่ยามนี้แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยจากการออกแรงตบ แววเจ็บปวดและห่วงใยที่ฉายอยู่ในดวงตาคู่นั้นของเขา จริงจังเสียยิ่งกว่าความใส่ใจในรอยแดงบนใบหน้าของตนเสียอีก
ท่าทีเช่นนี้… เปรียบประหนึ่งสายน้ำอุ่นพอเหมาะที่รินรดลงมาอย่างแผ่วเบา ดับเปลวเพลิงโทสะที่กำลังลุกโหมในอกของเมิ่งหนานอี้ให้ดับลงได้แทบจะในทันที
หน้าอกของนางที่ก่อนหน้ากระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง ยามนี้ค่อยๆบรรเทาสงบลงทีละน้อยตามถ้อยคำของฉู่เซียว
นางชื่นชอบความรู้สึกเช่นนี้ยิ่งนัก
นางชื่นชอบที่มีผู้อื่นมาคอยเอาอกเอาใจ มาคอยประคบประหงมตามใจ และมาคอยยกย่องเทิดทูน แม้เป็นสุนัขที่ถูกนางลงมือเฆี่ยนตีไปแล้ว ก็ยังต้องรีบคลานกลับมาหาทันควัน ไม่เพียงไร้ซึ่งแววคับแ
