อกมาเดี๋ยวนี้และอย่าทำให้พวกเราเสียเวลา ! เจ้าเสี่ยงที่จะทำให้พวกเราโกรธมากขึ้นถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไป”ชายขี่สัตว์อสูรอีกคนตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวออกมาหลังจากได้ยินเสียงตะโกนด้วยความไม่พอใจเช่นนี้ ใบหน้าของไค่เอ้อก็มืดคล้ำลง“ให้สักคนไปตามเจี้ยนเฉินมา” นายน้อยตะโกนออกมา“ขอรับนายน้อย” ชายสองสามคนลงจากหลังสัตว์อสูรและกำลังจะพุ่งเข้าไปในลาน“หยุด ! นี่คืออาณาเขตของตระกูลไค่ ถ้าไม่มีการอนุญาตจากผู้นำ ไม่มีใครจะเดินเข้ามาได้ง่าย ๆ ! ” ในตอนนี้ เสียงก็ดังมาจากลาน ทุกคนหันไปและเห็น เต้าคัง ชาร์คัส และฉิงเฟิงเดินมาทางประตูช้า ๆ
“ขอรับ ! ” ทหารขึ้นหลังม้าทันทีหลังจากที่ได้รับคำสั่งและมุ่งตรงไปที่คฤหาสน์
กลุ่มคนของตระกูลเซียเดินทางต่อเข้าไปในเมืองเวคก่อนที่จะมาถึงที่ลานของตระกูลไค่ในที่สุด ชายหนุ่ม 2 คนลงจากหลังสัตว์อสูรแล้วเดินไปที่ประตู หนึ่งในนั้นตะโกนไปที่ยามรักษาการณ์ “ให้หัวหน้าของตระกูลไค่ออกมาเดี๋ยวนี้ ! ” ชายคนนั้นพูดอย่างเย่อหยิ่งและสายตาของเขาก็ดูถูกทุกคนแม้ว่าชายคนนี้จะมีท่าทีน่าเกลียดเพียงใด ยามรักษาการณ์ของตระกูลไค่ก็ไม่กล้าที่จะหาเรื่องกลุ่มนี้ พวกเขารู้ในใจว่ากลุ่มนี้มีอิทธิพลมากหลังจากที่ได้เห็นรูปแบบของพวกเขา และดังนั้นหนึ่งในยามรักษาการณ์คนหนึ่งจึงตอบกลับมาว่า “ได้โปรดรอสักครู่ ข้าจะไปรายงานหัวหน้าตระกูล”อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มคนนี้ไม่คิดที่รอและยกขาก้าวข้ามประตูไปทันที แต่ก่อนท
