ร้เรี่ยวแรง
เมิ่งหนานอี้ยืนอยู่เบื้องหลังฉู่เซียวห่างออกไปไม่กี่ก้าว ปลายนิ้วเย็นเฉียบของนางจิกฝ่ามือตนเองเสียแน่น จนเนื้ออ่อนนุ่มแทบถลอกเป็นรอย
แรงกระแทกทางใจครานี้รุนแรงเสียจนหัวใจของนางเต้นโหมกระหน่ำ ราวจะพุ่งชนทะลวงกระดูกอกออกมาให้ได้
นางจ้องมองแผ่นหลังตั้งตรงเย็นชาของฉู่เซียว ราวกับกำลังจ้องมองเทพสังหารที่เพิ่งตื่นจากห้วงนิทรา
จวนกั๋วกงหนิงหาได้เลี้ยงคนไร้ประโยชน์อันใดไว้ข้างกายไม่ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเหล่าผู้ติดตามข้างกายจ้าวหัง พวกเขาเหล่านั้นล้วนห้าวหาญดุดัน ทั้งยังต้องผ่านการคัดกรองมาอย่างเข้มงวดทั้งสิ้น! ทว่าฉู่เซียวกลับสามารถกวาดล้างพวกมันจนสิ้นซากได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวรึ?
ไอเย็นสายหนึ่งไล่เลื้อยขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลังของเมิ่งหนางอี้ ไปจนกระทั่งถึงท้ายทอย
มีความสามารถเก่งกาจถึงขั้นนี้… นี่หาใช่บุรุษที่นางจะกุมไว้ในอุ้งมือได้ไม่!
ทว่าความหวาดกลัวนั้นก็ดำรงอยู่เพียงชั่วขณะเดียวเท่านั้น ก่อนจะถูกความปรารถนาอันรุนแรงยิ่งกว่ากลืนทับลงไปจนหมดสิ้น
นางต้องการเขา!
ท่าทีของผู้เป็นมารดาบัดนี้ราวกับคิดจะยกธงขาวแล้วจริงๆ จึงได้ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆเลยแม้แต่น้อย!
เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่หลังจากเมิ่งซีโจวกลับเข้าจวนมาแล้ว ยังสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้ถึงเพียงนั้น แล้วนา
