บทที่114 ชาติภพนี้…ไม่มีอีกแล้วคำว่ารัก
หลังการเผชิญหน้ากับซ่งเฉิงจี้ครั้งนั้น ซึ่งแทบไม่ต่างอะไรจากการเปิดใจพูดกันอย่างตรงไปตรงมาเลย ทำให้เมิ่งซีโจวรู้สึกว่าจิตใจของตนพลันยุ่งเหยิงสับสนไปหมด คลื่นอารมณ์ตีกระหน่ำอยู่ภายใน นานเพียงใดก็ยังมิอาจสงบลงได้
ค่ำคืนนั้น นางพลิกตัวไปมาบนเตียง มิอาจข่มตาให้หลับได้โดยง่าย ครั้นในที่สุดก็ผล็อยหลับไปเอง และนางก็ได้เข้าสู่ห้วงแห่งความฝัน — นางฝันถึงชาติภพก่อนของตน ซึ่งสมจริงเสียจนประหนึ่งเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า
ทว่านั่นกลับมิใช่เศษเสี้ยวความทรงจำที่เคยเกิดขึ้นจริงในภพก่อน หากเป็นเพียงภาพลวงอันบิดเบี้ยวจากความคิดคำนึงยามตื่น ครั้นกลางวันคิดเช่นไร กลางคืนจึงฝันเช่นนั้นเท่านั้นเอง
ในความฝันนั้น เป็นภาพเหตุการณ์ภายหลังจากที่ในชาติก่อน นางได้ถูกเมิ่งหนานอี้ขายเข้าไปอยู่ในหอนางโลมชั้นต่ำที่แสนโสมม
เพียงนางคิดจะอ้าปากโต้เถียงกับเมิ่งหนานอี้ แม่เล้าก็เข้ามาจากด้านหลัง ใช้มือปิดปากนางไว้แน่น แล้วกระชากลากตัวนางลงจากรถม้า ก่อนจะเหวี่ยงร่างของนางลงไปบนพื้นถนนที่เต็มไปด้วยกรวดหินแหลมคม
เมิ่งหนานอี้เองก็ก้าวตามลงมาเช่นกัน นางยืนอยู่ด้านหลังแม่เล้าออกไปเพียงไม่กี่ก้าว สีหน้าท่าทางเย็นชา ราวกับกำลังมองดูเรื่องสนุกสนานเรื่องหนึ่งอยู่เท่านั้น
เมิ่งซี
