ดที่สุดบีบทำลายลงด้วยมือตนเอง การขัดขืนก็มิอาจเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้
เจียงจี้เยว่จึงทำได้เพียงฝังหัวใจแห่งดาวแม่ทัพอันเร่าร้อนนั้น กลับลงไปไว้ภายใต้ภาพลักษณ์ของสตรีเหลวแหลกเสเพลแทน ได้แต่ทนเฝ้ารับการเผาไหม้และความทรมานในส่วนลึกของหัวใจวันแล้ววันเล่า
ครั้นเมิ่งซีโจวนึกได้ว่าองค์หญิงใหญ่กำลังจะกลับมารับบัญชานำทัพออกศึกอีกครา คนแรกที่นางนึกถึงก็คือเจียงจี้เยว่
นางเข้าไปในจวนตระกูลเจียงโดยหลีกเร้นสายตาผู้คนทั้งปวง เอ่ยถามอีกฝ่ายไปว่า
“จี้เยว่ หากมีโอกาสได้ออกศึกในสนามรบ เจ้าจะยินดีจะไปหรือไม่?”
เจียงจี้เยว่ตอบกลับแทบจะในทันใด น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวหนักแน่น
“ข้าย่อมยินดีเป็นที่สุด!”
เมิ่งซีโจวมองเห็นความมุ่งมั่นแน่วแน่ชนิดไม่คิดหันหลังกลับในดวงตาของนาง ในใจพลันรู้สึกปวดหนึบจนอดที่จะเอ่ยออกมามิได้ว่า
“แต่ในสนามรบนั้น คมดาบไร้เมตตา ช่างอันตรายยิ่งนัก…”
“แม้จะมีโอกาสตายเก้ารอดเพียงหนึ่ง ข้าก็ยังยินดีที่จะไป!” เจียงจี้เยว่กล่าวต่อ “การมีชีวิตอยู่เพื่อความมุ่งหมายที่ตนใฝ่หา กับการตายเพื่อสิ่งนั้น สำหรับข้าแล้ว ล้วนมีความหมายไม่ต่างกัน”
ในห้วงขณะนั้น หัวใจของเมิ่งซีโจวพลันสั่นสะท้านรุนแรง
เมื่อเทียบกับความใฝ่ฝันอันบริสุทธิ์และเร่าร้อนของเจียงจี้เยว่แล้ว ชาติก่อน
