กฎขึ้นในฝ่ามือขวาของเขาและแทงไปที่งูด้วยความเร็วสูงมาก“ฉึก!”กระบี่วายุโปรยแทงอย่างแม่นยำไปตรงที่หัวใจ ด้วยปราณกระบี่จำนวนมาก หัวใจของงูก็ถูกทำลายเขาไม่มองไปที่งูแม้แต่น้อย เขาเก็บกระบี่วายุโปรยกลับเข้าไปในร่างและนั่งลงถัดไปจากต้นไม้ เขาหลับตาและพยายามที่จะรวบรวมพลังจิตวิญญาณ ในขณะที่เขาเข้าฌานเหมือนพระ แต่ในความเป็นจริง เขาสำรวจไปรอบ ๆ ตลอด ในบริเวณที่มีสัตว์อสูรไปไปมามา เขาไม่กล้าประมาทในขณะที่เขากำลังฟื้นฟูพลังเซียนงูยาวสี่หรือห้าฟุตตกลงมาจากลำต้นของต้นไม้เพราะในตอนนี้มันไร้กำลังที่จะขดตัว ในตอนที่มันตกลงมา มันก็ส่งเสียงขู่ฟ่อก่อนที่จะดิ้นอยู่บนพื้นเล็กน้อยแล้วแน่นิ่งไปหลังจากที่ผ่านไปอีก 2 ชั่วยาม เจี้ยนเฉินก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งและยืนขึ้นไปบนกิ่งไม้ เขาเอาเสื้อผ้าอีกชุดออกมาจากเข็มขัดมิติและเปลี่ยนมัน เมื่อเห็นว่ามันมืดแล้ว เขาก็เริ่มคิดสักพักก่อนที่ตัดสินใจจะออกไปจากที่นี่เจี้ยนเฉินมองไปรอบ ๆ ตัวเขาอย่างระมัดระวังเผื่อว่าตระกูลเทียนซ่งจะอยู่ใกล้ ๆ ในตอนนี้เขาฟื้นตัวจากบาดแผลที่หายดีแล้ว และแม้แต่พลังเซียนของเขาก็กลับมาอยู่ในระดับสูงสุด ในตอนนี้ที่เขาอยู่ในเทือกเขาสัตว์อสูรที่มีภูมิประเทศซับซ้อน เจี้ยนเฉินก็มั่นใจว่า ถ้าเขาไปเจอกับพวกเทียนซ่งหลีอีกครั้ง เขาก็สามารถล่าถอยได้โดยง่าย ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่ในพื้นที่เปิดในตอนนี้เองก็มีเสียงดังกรอบแกรบมาจากด้านหลัง ในตอนที่เจี้ย
