บทที่108 ขุมกำลังของฝ่ายเมิ่งซีโจว (1)
เมื่อองค์รัชทายาทเสด็จมาด้วยพระองค์เองเช่นนี้ จวนจงหย่งโหวย่อมต้องจัดพิธีการต้อนรับขั้นสูงเป็นธรรมดา
ทว่าองค์รัชทายาทกลับมิได้ทรงให้เกียรติอยู่รับสำรับ เพียงจิบชาสองสามอึกแล้วก็เสด็จไปยังตำหนักองค์หญิงใหญ่แล้ว
ตลอดทั้งงาน เมิ่งหนานอี้นั่งอยู่แต่ในที่ของตนเอง ไม่ทันได้ปริปากเอ่ยวาจากับองค์รัชทายาทแม้เพียงครึ่งประโยค ครั้นหลังจากองค์รัชทายาทเสด็จจากไปแล้ว นางก็ขุ่นเคืองใจจนแทบอยากปาถ้วยชาลงกับพื้นให้แตกเสียตรงนั้น
ภายในใจของเมิ่งชินรุ่ยเต็มไปด้วยความฉงนงุนงงยิ่งนัก เขากวาดตามองบุตรีทั้งสองไปมาอีกครา
เมิ่งซีโจวยามนี้ได้สวมหน้ากากของเมิ่งหนานอี้ไว้เรียบร้อยแล้ว ครั้นสังเกตเห็นสายตาของเมิ่งชินรุ่ยเข้า นางก็รีบเงยหน้าขึ้นเอ่ยถามอย่างไร้เดียงสาว่า “ท่านพ่อมีอันใดรึเจ้าคะ?”
เมิ่งชินรุ่ยส่ายหน้าไปมา ก่อนจะยกมือขึ้นลูบปลายคางตนเองเบาๆอย่างครุ่นคิด
จากนั้นเมื่อหันไปมอง ‘เมิ่งซีโจว’ ที่ยังคงนั่งนิ่งเงียบด้วยความน้อยอกน้อยใจอยู่ตรงนั้น สารพันเสียงตำหนิในใจของเมิ่งชินรุ่ยกลับจางคลายลงไม่น้อย เพราะหากเป็นตัวเขาที่ถูกใครสักคนจำผิด คิดว่าเขาเป็นน้องชายผู้โง่เขลาคนนั้น แน่นอนว่าตัวเขาเองย่อมไม่พอใจเป็นที่สุดเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ก็หาใช่ความผิดของนาง
