บทที่102 อนุเสิ่นผู้กุมอำนาจ (1)
ณ เรือนหลัวหลิน จวนจงหย่งโหว
ยามนี้เป็นช่วงต้นของเหมันต์ฤดู หิมะที่ทับถมอยู่ภายในลานจึงยังมิทันได้ละลายจนหมด
ข้างหน้าต่าง อนุเสิ่นสวมเสื้อผ้าไหมบุนวมที่ทั้งหนาและหนัก กำลังหยอกล้อกับนกคีรีบูนในกรงที่แขวนอยู่บนกรอบหน้าต่างเล่นอย่างเบื่อหน่าย
นางเพิ่งพ้นระยะอยู่ไฟมาได้ไม่นาน สีหน้าจึงยังดูซีดเซียวและอ่อนล้าจากการคลอดบุตรอยู่หลายส่วน ทว่าเรือนร่างกลับยังคงอวบอิ่มเปล่งปลั่งมิสร่าง ทั้งยังเปี่ยมด้วยรัศมีความมั่งคั่ง
เพียงแต่เครื่องแต่งกายของนางในวันนี้นั้น สีแดงสดตัดเขียวเข้มชวนให้ผู้ที่มองถึงกับต้องตาลายเลยทีเดียว ทั้งยังแฝงกลิ่นอายเอิกเกริกแบบตระกูลพ่อค้าคหบดีอย่างเด่นชัด ราวกับเกรงว่าผู้อื่นจะไม่ล่วงรู้ว่านางนั้นมั่งคั่งเพียงใด
เซียงอี๋ สาวใช้ข้างกายพลันเปิดม่านผ้าฝ้ายที่ทั้งหนาทั้งหนักออก แล้ววิ่งพรวดพราดเข้ามาอย่างรวดเร็ว สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความปิติยินดีจนยากจะข่มกลั้นไว้ได้
“อนุเสิ่นเจ้าคะ! มีข่าวดีใหญ่หลวงแล้วเจ้าค่ะ!”
นกคีรีบูนในกรงพลันตกใจเพราะเสียงตะโกนฉับพลันดังลั่นนั้น จนถึงกับกระพือปีกเสียงดับพั่บๆ โถมศีรษะน้อยๆชนเข้ากับกรงงดงามทันที
อนุเสิ่นเองก็พลันสะดุ้งโหยงเพราะความเคลื่อนไหวอุกอาจนี้เช่นกัน นางยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดหูอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะ