บทที่101 ขั้วอำนาจเปลี่ยนมือ?
ทว่าเมิ่งซีโจวกลับเพียงยิ้มบางๆ สีหน้าราบเรียบเฉยเมย หาได้สะทกสะท้านใดๆไม่ นางหันไปทางหมออีกหลายท่านที่กำลังหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วจึงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ทว่าเด็ดขาดจนมิอาจโต้แย้งได้
“ท่านทั้งหลาย เชิญเถิด”
นางเบี่ยงกายเล็กน้อย ผายมือทำท่าเชื้อเชิญอย่างสุภาพ
ฮูหยินเมิ่งทั้งร้อนใจทั้งเดือดดาล นางถลึงตาจ้องมองเมิ่งซีโจวเขม็ง สายตาคู่นั้นคล้ายจะพ่นไฟออกมาได้!
จากนั้น นางก็รีบหันมองไปทางเมิ่งชินรุ่ย ที่ยามนี้กำลังหลับตาลงพักใจอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น
“ท่านพี่! ท่านดูนางสิ! ท่านจะปล่อยให้นางทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ต่อหน้าท่านได้อย่างไร ท่านจะปล่อยให้นางถ่วงการงานของท่านหมอโจวเช่นนี้จริงรึ?! ท่านพี่ ท่านรีบจัดการกับนางทีเถิด!”
แต่เมิ่งชินรุ่ยกลับสงบนิ่งราวพระเฒ่าเข้าสู่ญาณสมาธิ แม้แต่เปลือกตาก็มิได้ยกเปิดขึ้นแม้เพียงนิด ทั้งวาจาแม้ครึ่งคำก็ยังไม่มีหลุดออกจากปาก
บรรยากาศภายในห้องพลันอึมครึมกดดันจนถึงขีดสุด
พ่อบ้านเห็นเช่นนั้นย่อมรู้ดีแก่ใจว่า บัดนี้เมิ่งชินรุ่ยได้ยอมรับเงื่อนไขของเมิ่งซีโจวโดยปริยายแล้ว ครานี้จึงไม่กล้าลังเลอีก รีบค้อมกายกล่าวต่อท่านหมอทั้งหลายว่า
“เชิญท่านหมอทุกท่านตามข้าน้อยมาเถิดขอรับ”
กล่าวจบ เขา
