งแล้วหมอทั้งหมดต่างก็มีความรู้สึกเคร่งเครียดอยู่บ้าง เพราะวิธีการเช่นนี้ทำให้พวกเขารู้สึกคล้ายกำลังเข้าสอบอยู่ไม่น้อย พวกเขาล้วนออกจากสำนักมาเป็นหมอรักษาคนมานานหลายปีแล้ว จึงมิได้ลิ้มรสความรู้สึกของการรอคอยคำตอบเช่นนี้มานานมาก
หากมีเพียงผู้ใดผู้หนึ่งที่เขียนคำตอบไม่ตรงกับคนอื่น เช่นนั้นย่อมมิเท่ากับทุบป้ายชื่อเสียงของตนทิ้งหรอกหรือ?
เมิ่งซีโจวค่อยๆคลี่กระดาษออกทีละแผ่น ตั้งใจจะข้อความบนกระดาษออกมา ทว่าเมื่อเห็นแผ่นแรกกลับว่างเปล่า นางจึงช้อนตาขึ้นมองไปทางหมอโจว
อีกฝ่ายเบือนหน้าออกไปพลางกล่าวว่า
“ในเมื่อเจ้าไม่ได้ให้เกียรติข้า แล้วเหตุใดข้าต้องร่วมมือเล่นกลอันน่าเบื่อเช่นนี้กับเจ้าด้วยเล่า?”
เมิ่งซีโจวยิ้มบางอย่างใจกว้าง ก่อนจะโยนกระดาษเปล่าแผ่นนั้นทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ พลางกล่าวว่า “มิเป็นไร คำตอบของท่านหมอโจวก็ใช่ว่าจะสลักสำคัญอันใดนัก”
วาจาแผ่วเบาเพียงประโยคนั้นของเมิ่งซีโจว กลับประหนึ่งฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของหมอโจวฉาดใหญ่!
เมิ่งซีโจวไม่แม้แต่จะปรายตามองหมอโจว ที่ยามนี้ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยโทสะเลยสักนิด นางคลี่กระดาษอีกแผ่นออกอ่านทันที
เมื่อหมอโจวเห็นว่าหมอคนอื่นๆต่างพากันเขียนคำตอบ เขาก็ถึงกับเดือดดาลจนเคราพลิ้ว ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า “พวกเจ้าช่างขลาดเขลานัก! ไร้กร
