บทที่99 ฮูหยินเมิ่งถูกรุมสาม?! (1)
ฮูหยินเมิ่งได้ยินคำขออภัยอันเสแสร้งของเมิ่งซีโจวเข้า ก็ประหนึ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ทำให้โทสะภายในใจยิ่งทวีรุนแรงขึ้นมากกว่าเดิม
นางก่นด่าสาปแช่งอยู่ภายในใจไม่หยุด ทว่าก็ยังพอมีสติที่จะฉุดรั้งตนให้สงบจิตสงบใจลงได้บ้าง
สถานการณ์คับขันตรงหน้ายามนี้ยากจะคลี่คลาย การมาของเมิ่งซีโจวมีแต่จะทำให้เรื่องราวยิ่งสลับซับซ้อนมากกว่าเดิม… นางจำต้องตั้งหลักให้มั่น จะปล่อยให้อารมณ์ครอบงำจนทำเรื่องโง่เขลาออกไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด
นางจึงเมินเฉยมิได้ใส่ใจเมิ่งซีโจวอีก แล้วพยายามเหยียดแผ่นหลังให้ยืดตรง ก่อนจะหันไปทางเมิ่งชินรุ่ยแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงฮึกเหิมระคนโศกเศร้าว่า
“ท่านพี่ ข้า จี้เซิงปี่ ขอสาบานต่อฟ้าดิน ต่อบรรพชนผู้ล่วงลับทั้งหลาย หากข้าได้ทำร้ายจิ่งหมิงแม้เพียงน้อยนิด ขอให้ฟ้าผ่าธรณีสูบ! ขอให้ตายไร้ดินกลบหน้า!”
ครั้นได้ยินดังนั้น หัวใจของเมิ่งชินรุ่ยพลันสั่นสะท้านรุนแรง และอดที่จะรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาไม่ได้
เขารู้จักฮูหยินเมิ่งผู้นี้ดีกว่าใคร! นางเป็นผู้ที่หลีกเลี่ยงถ้อยคำอัปมงคลเหล่านี้ยิ่งนัก มิว่าจะเป็นคำไม่เป็นสิริมงคลแม้เพียงน้อยนิด หรือวาจาใดที่ไม่เป็นคุณแก่นาง นางล้วนไม่มีทางยอมกล่าวออกจากปากเป็นอันขาด
แต่บัดนี้ นางกลับยอมให้สัตย์สาบานหนัก
