แน่นรุนแรง ชนิดที่ไม่เหลือทางให้ถอยหนีเช่นนี้… หรือว่าครานี้เขาจะเข้าใจนางผิดไปจริงๆ?
เมิ่งซีโจวเมื่อแรกได้ฟังก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย – นี่ฮูหยินเมิ่งคิดจะเดิมพันทุกสิ่งถึงเพียงนี้เชียวรึ?
จากนั้น ความคาดเดาอันหาญกล้าก็ผุดขึ้นภายในใจของนางทันที หรือบางที… เมิ่งจิ่งหมิงอาจจะยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นได้
ทว่าด้วยนิสัยใจคอของฮูหยินเมิ่งแล้ว นางจะไว้ชีวิตเขาได้อย่างไรกัน? นั่นมิเท่ากับเปิดทางให้เกิดภัยต่อตัวนางในภายหลังหรอกรึ?
หรือบางที นางอาจกำลังวางแผนการที่ใหญ่กว่านั้นอยู่… หรือไม่ก็อาจถูกบีบคั้นจากแรงกดดันบางประการ?
ดูประหนึ่งว่าเรื่องราวจะยิ่งทวีความคลุมเครือ ชวนให้มิอาจมองคาดเดาได้แจ่มแจ้งจริงๆ
แต่ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่า เมื่ออนุหลิวได้ยินคำสาบานอาบยาพิษเช่นนั้นแล้ว นางกลับหาได้ถอยร่นแม้เพียงครึ่งส่วน เสียงของนางเปล่งดังตามมาติดๆ
“ด้วยฐานะอันต่ำต้อยของข้า ต่อให้ได้รับความโปรดปรานจากท่านพี่มากเพียงใด ก็ไม่มีวันกล้าล่วงเกินฮูหยินเอกอย่างเด็ดขาด ข้าไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องใส่ร้ายฮูหยินเลย! บัดนี้จิ่งหมิงยังไม่รู้เป็นหรือตาย ขอท่านพี่ได้โปรดตรวจสอบให้กระจ่างด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
ครั้นกล่าวจบ อนุหลิวก็ก้มหมอบลงกับพื้น และไม่ยอมลุกขึ้นอีกเลย คล้ายตั้งใจรอฟังคำตัดสินของเมิ่งชินรุ่ยแต่เพีย
