บทที่98 ฟางเส้นสุดท้ายของอนุหลิว
“จิ่งหมิงเพียงร้อนใจอยากช่วยข้า จึงต้องตกลงสู่กับดักที่ฮูหยินเป็นผู้วางไว้อย่างแนบเนียน ส่วนข้า…กลับไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยวาจาใดสักคำ…”
อนุหลิวหลับตาลงด้วยความละอายใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างฉับพลันอีกครา แล้วหันไปตั้งคำถามกับฮูหยินเมิ่ง สตรีที่เมื่อก่อนนางไม่เคยกล้าจะขัดขืนแม้เพียงครึ่งคำ
“เขาเพียงอยากช่วยข้า เขาผิดอันใดกัน? เมื่อก่อนข้าเคยอ้อนวอนขอให้เจ้ารับเขาไปเลี้ยงดูไว้ข้างกาย มอบหนทางรอดที่ดีกว่านี้ให้แก่เขา ทว่าเป็นเจ้าที่ไม่ยอมเอง บัดนี้ยังคิดสังหารเขาให้สิ้นซากอีก ฮูหยินเมิ่ง เจ้าเป็นภูตผีร้ายที่คลานออกมาจากขุมนรก หรือเป็นอสรพิษมากพิษกลับชาติมาเกิดกันแน่?! เจ้าบอกข้ามา! ตอบข้ามาสิ!”
ยิ่งอนุหลิวเร่งร้อนกล่าว น้ำเสียงของนางก็ยิ่งสั่นสะท้านเพราะโทสะที่พลุ่งพล่าน ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรงจนแทบควบคุมไว้ไม่อยู่
ฮูหยินเมิ่งถูกคำกล่าวหาแทงตรงเข้ากลางใจเช่นนี้ สีหน้าก็ยิ่งซีดเผือด ทว่านางกลับกำหมัดแน่น และในชั่วพริบตานั้น สีหน้าของนางก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง ประหนึ่งตนกำลังถูกกล่าวหาใส่ร้ายด้วยคำเท็จใหญ่หลวง
“เหลวไหล! ช่างเหลวไหลสิ้นดี!” เสียงของฮูหยินเมิ่งสั่นระริก ประหนึ่งกำลังพยายามฝืนข่มอารมณ์ไว้อย่างที่สุด “อนุหลิว ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุ
