บทที่97 บุรุษโง่สมองหมูเช่นเขา ล่วงรู้เรื่องนี้จากที่ใด? (2)
ทุกย่างที่อนุหลิวคืบคลานไปนั้นนับว่ายากเย็นอย่างที่สุด ทว่านางกลับมิกล้าหยุดแม้เพียงชั่วขณะ เพราะขอเพียงนางลังเลล่าช้าแม้สักนิด ก็อาจถูกฮูหยินเมิ่งบีบลำคอลากตัวกลับลงสู่ห้วงลึกอันมืดมิดไร้สิ้นสุดอีกคราเป็นแน่
และครั้งหน้า นางย่อมไม่มีวาสนาดีพอที่จะคลานออกมาได้อีกแล้ว
นางรู้แก่ใจดีว่า ที่เมิ่งชินรุ่ยมาถึงเรือนของฮูหยินเมิ่งอย่างกะทันหันเช่นนี้ ทั้งหมดจะต้องเป็นเพราะคุณหนูใหญ่ยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างแน่นอน
นางจะต้องคว้าโอกาสครั้งนี้ไว้ให้มั่น ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยสิ่งใดก็ตาม
มิว่าอย่างไร… นางก็ไม่มีสิ่งใดให้สูญเสียอีกแล้ว!
นางคลานเข่าเข้าไปหยุดลงเบื้องหน้าเมิ่งชินรุ่ย เพราะรู้ดีแก่ใจว่าเขาไม่ชอบความสกปรก จึงมิได้เอื้อมมือออกไปฉวยจับชายอาภรณ์ของเขาไว้ หากแต่หมอบคลานห่างออกไปเพียงช่วงแขนเท่านั้น จากนั้นก็ร่ำไห้กล่าวด้วยน้ำเสียงสะอื้นและน้ำตานองหน้าว่า
“ท่านพี่… ท่านพี่! ข้าขอใช้ชีวิตของตนรับรอง… จิ่งหมิงของข้าถูกฮูหยินสังหารจริงๆ!ทั้งหมดล้วนเป็นความจริงเจ้าคะ! วันนั้นฮูหยินคิดว่าข้าสลบไสลสิ้นสติไปแล้ว จึงได้เริ่มดำเนินการตามแผนที่ตนวางไว้ หากแต่แท้จริงแล้วข้าหาได้หมดสติไม่ ซ้ำยังเห็นกับตาตนเองว่าจิ่งหมิงถูกคนพาตัวไป แต
