ตรนั้น ตัวข้าเองย่อมเข้าใจลึกซึ้งดี แต่บัดนี้เจ้ากลับสติเลือนราง ถึงขั้นกุเรื่องสร้างคำโป้ปดอำมหิตเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายข้าเชียวรึ! เรื่องนี้…เจ้าช่างแต่งได้สมจริงยิ่งนัก หากมิใช่เพราะข้ารู้แก่ใจดีว่าตนบริสุทธิ์ ยามนี้แม้แต่ตัวข้าเองคงแทบหลงเชื่อคำกล่าวหารุนแรงนี้ของเจ้าแล้ว!”
นางสูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง ราวกับกำลังพยายามสงบจิตสงบใจจากความโมโหเดือดดาลที่ถูกปรักปรำ
ห้ามลนลาน!
ห้ามลนลานเด็ดขาด!!
แม้สถานการณ์จะคับขันอยู่บ้าง แต่ก็มิใช่ว่าจะไร้หนทางพลิกกลับ! ขอเพียงกัดฟันยืนกรานไม่ยอมรับผิด อนุหลิวซึ่งไร้หลักฐานมามัดตัวนาง เช่นนั้นก็มิแน่ว่านางจะไร้โอกาสพลิกกระดานหมากกลับมาได้!
ความคิดของฮูหยินเมิ่งหมุนแล่นฉับไว นางหันไปทางเมิ่งชินรุ่ย แววตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและใสซื่อเปิดเผย
“ท่านพี่! น้องหลิวสูญเสียจิ่งหมิงไป จิตใจจึงได้ฟั่นเฟือนเต็มที! เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความบริสุทธิ์ของข้า ทั้งยังเกี่ยวพันถึงเกียรติชื่อเสียงของจวนเมิ่ง ท่านจะฟังเพียงวาจาเสียสติของนางฝ่ายเดียว แล้วด่วนตัดสินได้อย่างไรกันเล่า?! ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องราวในวันนั้น ข้าเองก็ได้เคยเรียนท่านพี่ไปหมดทุกประการแล้ว!”
นางขยับเปลี่ยนท่าคุกเข่าเล็กน้อย เพิ่มขับให้ตนเองดูจริงใจมากยิ่งขึ้น “วันนั้นข้าไปหาน้องหลิ
