เรือ ไม่เหลือทางถอยให้ตนเองแม้แต่น้อยแล้ว
“ท่านพี่… แท้จริงแล้ว ข้ายังมีหลักฐานอีกเจ้าค่ะ!”
มือของเมิ่งชินรุ่ยที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้พลันออกแรงบีบแน่น เขาลืมตาขึ้นมองอีกฝ่ายแล้วกล่าวว่า
“โอ้? เช่นนั้นก็ลองพูดมา”
อนุหลิวสูดลมหายใจเข้าลึก คล้ายกำลังรวบรวมเรี่ยวแรงในกายทั้งหมด กว่าจะเอื้อนเอ่ยออกมาได้เวลาล่วงเลยไปครู่ใหญ่แล้ว
“หลายปีมานี้ ฮูหยินได้วางยาพิษชนิดออกฤทธิ์ช้าแขนงหนึ่งกับข้ามาตลอด วันนั้นที่ข้าหมดสติไป บางทีอาจเป็นเพราะพิษสะสมถึงระดับหนึ่งแล้ว หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะกินสิ่งใดบางอย่างร่วมกัน จึงได้กระตุ้นให้พิษในกายกำเริบ… ข้าขอร้องให้ท่านตรวจค้นเรือนของฮูหยิน บางทีอาจจะยังมีห่อยาพิษที่นางใช้ไม่หมดหลงเหลืออยู่!”
ในห้วงสมองของฮูหยินเมิ่ง พลันบังเกิดเสียงครืนดังขึ้นหนหนึ่ง แทบจะในฉับพลันนั้นเอง นางก็เข้าใจแล้วว่าอนุหลิวกำลังคิดที่จะกระทำการใด!
เดิมทีนางเป็นคนระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง ยาพิษพวกนั้นล้วนให้หมอที่ไว้ใจได้ จัดปรุงให้ครั้งหนึ่งต่อครั้งอย่างเป็นความลับที่สุด แล้วนางก็นำมาใช้เพียงคราวเดียวเท่านั้น เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่จะทิ้งร่องรอยหรือหลักฐานอันใดไว้ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านางได้หยุดวางยาพิษชนิดนั้นไปนานแล้ว แม้จะตรวจค้นเช่นใด ในยามนี้จึงยากที่จะพบเจอในเรือนขอ
