ยต่อเขาเลยสักนิด!”
“เมิ่งจิ่งหมิง…”
ในใจของฮูหยินเมิ่งพลันตกตะลึงและประหวั่นพรั่นพรึงอย่างที่สุด มือทั้งสองพลันบีบกำชายกระโปรงไว้แน่นหนึบ แรงบีบหนักหน่วงเสียจนเล็บจิกลึกลงไปถึงเนื้อบนต้นขาของนางโดยตรง
ทุกถ้อยวาจาที่เมิ่งชินรุ่ยเอ่ยออกมาแต่ละคำนั้น กลับยิ่งทำให้นางรู้สึกว่า เสียงอื้ออึงในหูได้ดังเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน! ทั้งยังมีเสียงหัวใจที่เต้นแรงโครมครามราวกลองศึกคอยประดังซ้ำอีก ทำให้นางยิ่งมิอาจจะสงบจิตใจที่ว้าวุ่นนี้ลงได้!
นางครุ่นคิดจนสุดปัญญาก็ไม่อาจเข้าใจ — บุรุษโง่สมองหมูป่าเช่นเมิ่งชินรุ่ยผู้นี้ ไปล่วงรู้เรื่องพวกนี้มาจากที่ใดกัน?
การที่นางกล้าลงมือ ย่อมประกอบด้วยเหตุผลสองประการ
ประการหนึ่ง นางมั่นใจในวิธีการของตนยิ่งนัก มั่นใจว่าตนนั้นสามารถกระทำเรื่องนี้ได้อย่างแนบเนียนไร้ช่องโหว่ เก็บล้างต้นสายปลายเหตุได้อย่างสะอาดหมดจด จนทำให้เมิ่งจิ่งหมิงประหนึ่งระเหยหายไปจากโลกมนุษย์
อีกประการหนึ่ง ก็คืออุปนิสัยที่ฝังลึกอยู่ในกมลสันดานของเมิ่งชินรุ่ยเอง ที่ทั้งเป็นบุรุษเย็นชาทั้งยังไร้เยื่อใยอย่างแท้จริง
บุรุษผู้นี้ ในสายตาของเขามองเห็นเพียงผลได้ผลเสียที่จะเข้าหาตนเองเท่านั้น บุตรธิดาทั้งหลายภายในจวนนั้น สำหรับเขาแล้วก็เป็นเพียงหมากที่จะนำไปใช้ผูกสัมพันธ์ผ่านการแต่งงาน เพื่อค
