รักใคร่ผูกพันระหว่างบิดากับบุตรชายลึกซึ้งยิ่งนัก
ทว่า ความร้อนอกร้อนใจว้าวุ่นนั้น ก็ประหนึ่งห่าฝนในช่วงยามบ่ายของคิมหันต์ฤดู ที่โปรยปรายลงมาแล้วหยุดไปอย่างฉับพลันเท่านั้น เพียงไม่กี่วัน เขาก็เผยอาการอิดโรยและหงุดหงิดรำคาญใจออกมาให้เห็น การตามหาภายหลังแม้มิได้หยุดลง ทว่าก็เป็นไปอย่างขอไปทีเท่านั้น ท่าทีของเขาราวกับได้ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามลิขิตสวรรค์
ในสายตาของเขา หากหาเมิ่งจิ่งหมิงพบ นั่นคือวาสนา แต่หากหาไม่พบ ก็เป็นเพราะเขาบุญน้อยไร้วาสนาจำต้องเป็นไปตามกรรมเท่านั้นเอง
ฮูหยินเมิ่งเฝ้ามองอยู่ด้านข้างด้วยสายตาเย็นเยียบ พลางหัวเราะเย้ยหยันอยู่ในใจไม่หยุด
นี่ล่ะ เมิ่งชินรุ่ย บุรุษผู้เห็นแก่ตัวและผลประโยชน์ที่ตนจะได้รับเท่านั้น
ทว่าเรื่องนี้ก็นับว่าปิดฉากไปแล้ว เหตุใดจู่ๆเรื่องเก่าจึงได้ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดอีก ทั้งยังทำประหนึ่งมั่นอกมั่นใจยิ่งนักว่า นางก็คือฆาตกรผู้ลงมือสงสารเล่า?
เดิมทีฮูหยินเมิ่งยังแอบคิดว่า การที่ไม่อาจใช้เรื่องนี้ฉุดเมิ่งซีโจวให้หายนะไปตามเมิ่งจิ่งหมิงได้ ก็นับเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างมากแล้ว แต่ไฉนจู่ๆจึงได้ย้อนกลับมากัดกินตัวนางเองเสียได้เล่า?!
มือที่ฮูหยินเมิ่งใช้หยิกต้นขาตนเองนั้น ยิ่งเพิ่มแรงกดมากขึ้นทุกที ความเจ็บปวดชัดเจนแจ่มแจ้ง บีบบังคับให้นาง
