บทที่92 เมื่อไหร่ฮูหยินเมิ่งจะจุกอกตายเสียที (2)
นางยิ้มมุมปากด้วยความแช่มชื่นใจ พลางซื้อปิ่นปักผมประดับขนนกกระเต็นอันนั้นไว้ เสมือนเป็นการจ่ายค่าเข้าชมละครฉากงามเมื่อครู่นี้
ครั้นรอจนเงาร่างของเมิ่งหนานอี้และฉู่เซียวเลือนหายไปจากปลายถนนเส้นยาวแล้ว นางจึงค่อยๆก้าวเท้าออกจากหอม่านสมบัติอย่างเนิบช้า แล้วจึงค่อยเดินเลือกซื้อของอย่างอื่นต่อ
เมื่อเมิ่งซีโจวกลับถึงจวนเมิ่ง ก็บังเอิญพบกับอนุหลิวที่ดูคล้ายอาการป่วยได้ทุเลาลงไม่น้อย ที่หัวมุมเลี้ยวของระเบียงทางเดินเข้าพอดี
นับตั้งแต่วันนั้นที่เมิ่งซีโจวกล่าววาจาเสียดสีประชดประชัน ถึงเรื่องที่ฮูหยินเมิ่งปฏิบัติต่ออนุหลิวอย่างโหดร้ายไม่เป็นธรรมที่เรือนซีจิ่น จนทำให้ความลำบากของอนุหลิวถูกเปิดออกสู่ที่แจ้ง
เมิ่งชินรุ่ยน่าจะยังคำนึงถึงความหลังอยู่บ้าง หรืออาจเพื่อรักษาหน้าตาของตนว่า เป็นประมุขตระกูลที่ดูแลจวนได้อย่างเป็นระเบียบและเหมาะสม ในที่สุด เขาจึงได้ลงมือไต่ถามด้วยตนเอง แล้วมอบหมายให้แม่นมกับหมอที่ไว้ใจได้มาดูแลอนุหลิว
เมื่อได้รับยาและการรักษาที่ตรงกับโรค อีกทั้งเดิมทีอนุหลิวก็มิได้เสียสติจริงๆ ยามนี้อนุหลิวคล้ายมีสติสติแจ่มชัดมากขึ้นทุกทีแล้ว ถึงขั้นสามารถให้สาวใช้ประคองออกมาเดินเล่นในสวนได้
ทว่า อนุหลิวผู้ที่เคยนับว่ามีฐานะตัวตนอย
