ู่ในจวนแห่งนี้บ้าง บัดนี้กลับกลายเป็นคนเงียบขรึมผิดจากเดิม แทบมิยอมเอื้อนเอ่ยคำใดเลย ทั้งยังคอยหลบตาผู้คนอยู่เสมอ
เมื่อเห็นเมิ่งซีโจวเดินตรงเข้ามาเบื้องหน้าตน นางกลับประหนึ่งหนูเห็นแมว ตกใจจนสะดุ้งโหยงไปทั้งร่าง และด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด ถึงกับก้มหน้าก้มตาขยับหลบหลีกให้ อีกทั้งฝีเท้าของนางยังร้อนรนลนลานขึ้นมาทันใดด้วย
ในห้วงขณะที่คนทั้งสองกำลังจะเดินสวนกันไปนั้น อนุหลิวเพราะคล้ายจิตใจลนลานว้าวุ่น ฝ่าเท้าทั้งสองพลันสะดุดกันอย่างแรง ร่างทั้งร่างจึงโผถลาตรงเข้าใส่เมิ่งซีโจวอย่างไม่ทันตั้งตัว!
เมิ่งซีโจวที่ตาไวมือไว เพียงรีบยื่นแขนออกไปก็สามารถช่วยประคองรับนางไว้ได้อย่างมั่นคง แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับเป็นไอเยียบเย็นสายหนึ่ง พร้อมกับอาการสั่นเทาน้อยๆ ที่ส่งผ่านออกมาจากร่างของอีกฝ่าย
มุมปากของเมิ่งซีโจวพลันยกขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่าเหตุการณ์ตรงหน้านี้ดูท่าจะสนุกอยู่บ้าง “อนุหลิว โปรดเดินระวังด้วย”
“ขอบคุณคุณหนูรอง…” อนุหลิวเอ่ยตอบด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวยุงบิน ทั้งยังสั่นเครือจากอาการที่ยังไม่หายตกใจ
นางอาศัยแรงพยุงจากเมิ่งซีโจว จึงฝืนยืนให้มั่นคงได้อีกครา ครั้นตั้งตัวได้แล้วก็รีบชักมือกลับในทันที ทำประหนึ่งว่ากำลังถูกของร้อนลวกเข้าให้เต็มๆ จากนั้น ก็รีบหันมาคว้ามือของสาวใช้คนใหม่ไว้แน่น นาง
