ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเมิ่งซีโจวสักครั้ง เอาแต่ก้มหน้าก้มตาแล้วรีบก้าวโซเซเดินจากไปโดยเร็ว ราวกับว่าเบื้องหลังของนางมีภูตผีร้ายคอยไล่ติดตาม
เมิ่งซีโจวจ้องมองแผ่นหลังที่จากไปอย่างร้อนรนและลนลานนั้น พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เมื่อครู่ ชั่วขณะที่นางยื่นมือออกไปประคองร่างอนุหลิวไว้ นางรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า มีบางสิ่งถูกยัดใส่เข้ามาในถุงแขนเสื้อของนางอย่างรวดเร็ว
ครั้นกลับถึงเรือนฉงหัวแล้วปิดประตูเข้าไปในห้องแล้ว เมิ่งซีโจวจึงค่อยๆล้วงเอาสิ่งที่อนุหลิวยัดไว้ให้ออกมาจากแขนเสื้ออย่างไม่รีบร้อนนัก
มันคือเศษผ้าเล็กๆชิ้นหนึ่ง
เมื่อนางคลี่ออกดู จึงได้พบว่าบนผืนผ้านั้นเขียนอักษรไว้เพียงแปดตัว—
คุณหนูใหญ่ ได้โปรดช่วยข้าด้วย
ปลายนิ้วของเมิ่งซีโจวลูบไล้ผืนผ้าหยาบกระด้างนั้นอย่างแผ่วเบา สีหน้าของนางกลับมิได้มีความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย
อนุหลิวแยกได้ออกจริงๆว่าผู้ที่เป็นเมิ่งซีโจวตัวจริงนั้นคือนาง
เช่นนี้ต่างหากจึงจะถูกต้อง
กระทั่งตัวนางเองยังถูกฮูหยินเมิ่งแอบขายไปอย่างลับๆได้ ทั้งที่อยู่ใต้จมูกของเมิ่งชินรุ่ยแท้ๆ
ส่วนอนุหลิวนั้น… นางเป็นเพียงอนุผู้ซึ่งไร้ทั้งอำนาจฐานะ แต่กลับยังสามารถเลี้ยงดูเมิ่งจิ่งหมิง บุตรอนุผู้พอจะสั่นคลอนสถานะของฮูหยินเมิ่ง จนเติบใหญ่ขึ้นมาถึงเพียงนี้ได้อย่า
