บทที่89 ผู้มีจิตนาการประเสริฐนัก
เขาตื่นเต้นดีใจเสียจนลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันใด! ครั้นถัดมาอีกอึดใจ กลับรู้สึกว่าตนผลุนผลันจนเกินไป จึงรีบร้อนนั่งลงอย่างลนลานอีกครา
ทว่าเพียงบั้นท้ายแตะสัมผัสกับเก้าอี้ อาการหุนหันอยากจะพุ่งเข้าไปหานาง ก็พลันโหมซัดขึ้นในใจอีกคราหนึ่ง ยามนี้รู้สึกราวกับมีเปลวเพลิงแผดเผารุนแรง จนเขาไม่อาจนั่งเป็นสุขยืนเป็นสุขได้อีก สุดท้ายก็ลุกพรวดขึ้นอีกครา!
ท่าทางผุดลุกผุดนั่งกลับกลอกไม่คงที่ของเขานั้น ทำเอาสหายร่วมเที่ยวร่วมดื่มในโต๊ะต่างหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่ง ราวกับกำลังคิดอยู่ในใจว่า วันนี้คุณชายจ้าวไปต้องลมผิดสำแดงอันใดมากันแน่?
“ช่างเถิด ข้าไม่สนแล้ว!” จ้าวหังกระทืบเท้ารุนแรงหนักแน่ คล้ายตัดสินใจเด็ดขาดกับเรื่องบางประการได้แล้ว
หากวันนี้ยังปล่อยให้พลาดพลั้งอีก ท่ามกลางเมืองหลวงที่กว้างใหญ่ และมีผู้คนเนืองแน่นดุจสายน้ำหลากเช่นนี้ เขายังจะไปตามหานางได้จากที่ใดอีกเล่า? โอกาสเช่นนี้หากพลาดแล้วย่อมยากจะหวนคืน!
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดข่มหัวใจที่กำลังเต้นรุนแรงประหนึ่งคลุ้มคลั่งอยู่ ก่อนจะก้าวยาวตรงไปหาเมิ่งซีโจวทันที น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นเจือทั้งความรู้สึกประหม่าและตื่นเต้น
“แม่นาง ช่างบังเอิญนัก พวกเราพบกันอีกคราแล้ว”
เมิ่งซี
