่อมเข้าใจหลักการเรื่องการใช้เงินเปิดทางมาโดยตลอด ภายใต้เงินรางวัลก้อนโตนี้ เขาเชื่อว่าย่อมต้องมีเสียงตอบรับกลับมาอย่างแน่นอน
เขาเคยเชื่อมั่นอยู่เต็มอกว่า วันรุ่งขึ้นตนย่อมได้พบกับ ‘เซียวเหยาเค่อ’ ผู้ลึกลับท่านนั้นเป็นแน่ และคงจะได้นั่งสนทนาถึงเรื่องชีวิตและอุดมคติกันอย่างออกรสออกชาติ
ทว่าเขาเฝ้ารอแล้วรอเล่า รอเสียจนเขาสามารถท่องเรื่องเขียนของเซียวเหยาเค่อได้ขึ้นใจแทบทุกอักษรแล้ว กระทั่งท่องย้อนจากท้ายไปต้นก็ยังทำได้ แต่ประกาศตั้งรางวัลนั่นกลับยังคงเงียบกริบ ประหนึ่งโยนหินลงสู่ผืนมหาสมุทร ไร้ซึ่งแม้เขาของข่าวคราว!
จนวันหนึ่ง ณ หน้าหอตำราซู่อวี้ กลับมีผู้คนมาต่อแถวยาวเหยียดไม่ขาดสาย — เซียวเหยาเค่อได้ออกผลงานชิ้นใหม่อีกแล้ว!
บัดนั้นเอง จ้าวหังจึงคล้ายตื่นจากห้วงภวังค์ พลันเข้าใจทุกสิ่งได้อย่างฉับพลัน รีบส่งยอดฝีมือในจวนออกไปอย่างไม่รั้งรอ ให้เฝ้าผลัดเวรกันซุ่มอยู่ใกล้หอตำราทั้งกลางวันและกลางคืน เขาสาบานกับตัวเองในใจว่า ครานี้อย่างไรก็จะต้องจับเซียวเหยาเค่อผู้ไปมาไร้ร่องรอยนี้ให้จงได้!
แต่ช่างน่าประหลาดนัก ทุกครั้งล้วนคลาดกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น! อีกฝ่ายมีการดำรงอยู่คล้ายภูตพรายไร้เงา มักหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยก่อนที่คนของเขาจะทันได้เข้าล้อมวงปิดทางได้เสมอ!
แม้จ้าวหังจะหา
